เธอแค่พูดเล่น แต่เห็นหมอกสีขาวตรงหน้ากลับจางหายไปในทันที แสงไฟสลัวๆ กลับมาปกคลุมเธออีกครั้ง
ออกมาได้จริงด้วย!
แต่คาถาเข้าออกนี่… อืม มิตินี้ออกจะดื้อไปหน่อยนะ!
เมื่อเห็นหมิงชุนนียังคงซบหน้ากับโต๊ะด้วยความเจ็บปวด จนไม่ทันสังเกตว่าหลานสาวของตนหายไปไหนมา แสดงว่าเวลาภายนอกหยุดนิ่งตอนที่เธอเข้าไปในมิติพิเศษสินะ…
หมิงจูไม่ได้คิดมาก เธอรีบวางกระบวยน้ำในมือลงบนแท่นเตาอิฐข้างๆ แล้วประคองหมิงชุนนีขึ้นมา “คุณป้า ไปนอนพักบนเตียงเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะรินน้ำอุ่นให้ดื่ม”
แววตาของหมิงชุนนีฉายแววประหลาดใจ เมื่อก่อนจูจูไม่เคยสนใจเธอเลย แถมยังชอบดุว่าเธอแกล้งป่วยตลอด แต่จูจูในวันนี้ นอกจากจะไม่ดุด่า ยังยิ้มให้เธอ แถมยังให้ไปพักผ่อนด้วย…
จูจูที่เป็นแบบนี้ดีจริงๆ
หลังจากหมิงชุนนีนอนราบลงบนเตียงอุ่น หมิงจูก็กลับมาที่ห้องครัว
เธอเทน้ำในกระบวยลงในชามของป้า แต่ไม่กล้าให้คนป่วยดื่มน้ำเย็นโดยตรง จึงผสมน้ำร้อนลงไปด้วยเล็กน้อย
เมื่อเห็นหมิงชุนนีขดตัวงอเป็นก้อนเพราะความเจ็บปวด หมิงจูก็รีบยื่นน้ำให้ “มาค่ะ คุณป้า ดื่มน้ำหน่อย”
หมิงชุนนีมักจะเชื่อฟังหมิงจูเสมอ เธอรับชามที่หมิงจูยื่นให้ ทนความเจ็บปวดกลืนน้ำลงไปจนหมด
เมื่อดื่มเสร็จ เธอก็เม้มปากอย่างสงสัย แล้วถามขึ้นว่า “จูจูใส่น้ำตาลให้ป้าเหรอ? ป้า
