ย็นลงก่อน…”
หัวหน้าหมู่บ้านหมิงต้าโหย่วอาศัยจังหวะนี้เดินออกมา…
เขาเหลือบมองเจียงตั่วแวบหนึ่ง แล้วมองไปที่ปลาและกับข้าวบนโต๊ะอาหาร คิดในใจว่า ‘หมิงจูคนนี้ช่างไร้ยางอาย พยายามยั่วยวนเจียงตั่วอยู่ชัดๆ’
เขาเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เพื่อเสี่ยวเจี๋ยลูกสาวของเขา ต้องแยกสองคนนี้ออกจากกันให้ได้!
“ผู้กองเจียง หมิงจูเป็นฝ่ายลงมือทำร้ายก่อน นายเป็นหัวหน้าหน่วยทหารอาสา ไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะมีแต่จะทำให้เกิดความผิดพลาดได้ ทำไมนายไม่กลับไปก่อนล่ะ เดี๋ยวที่เหลือตรงนี้ฉันจัดการเอง”
เจียงตั่วไม่ขยับ แล้วตอบเสียงทุ้มลึก “ในเวลานี้ ผมคือคู่หมั้นของหมิงจู!”
หมิงต้าโหย่วขมวดคิ้วแน่น หนุ่มน้อยคนนี้ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย!
เมื่อกลางวันเขาอธิบายชัดเจนขนาดนั้นแล้ว ทำไมยังไม่เข้าใจอีก?
ส่วนหมิงจู เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ภายในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ‘พ่อหนุ่มคนนี้เป็นคนดีจริงๆ รู้จักปกป้องภรรยา ต้องมีอนาคตไกลแน่นอน!’
ใบหน้าของเธอที่อารมณ์เสียอยู่เมื่อครู่กลับมาเปื้อนรอยยิ้มอีกครั้ง ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์และงดงามน่ารักอยู่แล้ว รอยยิ้มนี้กลับทำให้ผู้คนคาดเดาอารมณ์ได้ยากว่าในตอนนี้เธอกำลังมีความสุขหรือเคืองแค้นอยู่กันแน่
“หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันรู้ค่ะว่าครอบครัวของหมิงฉางเหอสนิทสนมกับคุณ
