แต่ในฐานะที่เป็นผู้นำหมู่บ้าน ชาวบ้านหลายคนก็กำลังจับตามองอยู่ คุณมาช่วยพวกเขาใส่ร้ายฉันว่าทำร้ายคนอื่นเนี่ย เหมาะสมแล้วเหรอคะ?”
หมิงต้าโหย่วยังมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเหมือนเคย “หมิงจูเอ๊ย แกจะพูดจาเลอะเทอะไม่ได้นะ หมู่บ้านในละแวกนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าคนอย่างฉัน หมิงต้าโหย่วช่วยเหลือคนด้วยเหตุผล ไม่ได้ช่วยเพราะความสนิทสนม เธอเติบโตมาในหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งของเรา คนที่นี่รู้นิสัยใจคอของเธอดี ถ้าเธอไม่ได้ทำร้ายป้าสะใภ้ของเธอ แขนจะกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?”
“หนูจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะ?” หมิงจูมองทุกคนอย่างใสซื่อ พูดอย่างจริงใจทุกคำ “เมื่อกลางวัน ปู่สี่ของหนูพาคุณป้าเข้ามา ตอนแรกบอกว่าต้องการให้หนูแต่งงานกับไอ้ทึ่มจากหมู่บ้านต้าชวี จากนั้นก็บอกว่าจะเอาบ้านของหนูไป และสุดท้ายก็ขอเงินสินสอดที่เจียงตั่วให้มา พอหนูไม่ให้ พวกเขาก็เลยด่าและบอกให้หนูระวังตัวไว้! แต่หนูไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะออกอุบายที่เลวร้ายแบบนี้มาใส่ร้ายหลังจากคิดแค้นมาตลอดบ่ายค่ะ!”
ท่าทางที่ดูน่าสงสารและสุภาพอ่อนโยนเช่นนี้ ทำให้หมิงต้าโหย่วและคนที่มาดูเหตุการณ์ต่างพากันงุนงง
นี่ไม่เป็นไปตามแผนเลยนี่นา!
ปกติแล้ว ถ้าเป็นหมิงจูที่มีนิสัยใจร้อน คงจะอาละวาดลงมือไปนานแล้ว!
หมิงฉางเหอได้ฟังคำพูดของหมิงจูแล้วก็ฉ
