ุนเฉียวขึ้นทันควัน ฟาดไม้เท้าแล้วตะคอกออกมา “แกพูดบ้าอะไรของแก! ฉันเห็นกับตาว่าแกผลักเจียงหรงล้มลงไป!”
“ปู่สี่จะโกรธทำไมขนาดนั้นคะ ถ้าปู่บอกว่าหนูโกหก งั้นปู่กล้าสาบานต่อหน้าคนมากมายตรงนี้ไหมคะว่า ในอนาคตปู่จะไม่มาแย่งบ้านที่ปู่กับย่าทิ้งไว้ให้หนู จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเงินสินสอดของหนู และไม่มารบกวนชีวิตของหนูกับป้าอีก?”
ใบหน้าเหี่ยวย่นของหมิงฉางเหอดำคล้ำ เขาจะไม่รับปากแน่นอน! เพราะทั้งบ้านและเงิน เขาจะต้องได้มันมาทั้งหมด!
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะแว่วมาจากภายนอก เขากัดฟันพูดอย่างไม่พอใจว่า “ใครแย่งเงินสินสอดของแกกัน! นี่เป็นค่ารักษาพยาบาลที่แกควรชดใช้จากการผลักเจียงหรงล้มลงต่างหาก!”
“คิดว่าแค่ผลักเบาๆ แขนจะหักได้หรือคะ หนูไม่เชื่อหรอก” หมิงจูพูดพลางเดินไปหาเจียงหรง ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอก็คว้าแขนของอีกฝ่ายไว้แน่น
เจียงหรงร้องโหยหวนอีกครั้งราวกับหมูถูกเชือด!
แต่ท่ามกลางเสียงกรีดร้องนั้น หมิงจูจับแขนนั้นไว้ ก่อนจะหมุนและผลักอย่างรวดเร็ว จนแขนของเจียงหรงที่ข้อต่อหลุดในตอนแรกกลับมาเข้าที่ในทันที!
หมิงจูคิดว่าเธอทำได้เร็วขนาดนี้ คงไม่มีใครสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยนี้ แต่หารู้ไม่ว่าเจียงตั่วที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นทุกอย่างหมดแล้ว
หากเมื่อเที่ยงที่เ
