ิตย์ของวันพรุ่งนี้”
สีหน้าของฉินเฉินเย็นเยียบ เขาก้าวไปข้างหน้า สายตาคมกริบราวกับใบมีดตกลงบนใบหน้าของเว่ยเจิ้น ราวกับสามารถแทงทะลุร่างของเขาได้
ดวงตาของเว่ยเจิ้นเหม่อลอย ความหวาดกลัวปรากฏขึ้น เขาถูกฉินเฉินทำให้หวาดผวาจนแทบเสียสติ รีบหันหลังวิ่งเข้าไปในบ้าน กลิ้งล้มลุกคลุกคลาน ขณะวิ่งยังหันกลับมาตะโกน
“ฉินเฉิน หลินเทียนกับจางอิงอยู่ในห้องของข้า ถ้ามีความกล้าก็เข้ามา!”
ภายในห้องมืดสนิท ความรู้สึกอันตรายแผ่วเบาแผ่ออกมา ราวกับมีสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์ซ่อนตัวอยู่ ทำให้ฉินเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
แม้ก่อนหน้านี้เว่ยเจิ้นจะทำท่าตื่นตระหนก แต่ในส่วนลึกของดวงตากลับมีแววตื่นเต้นซ่อนอยู่ เห็นได้ชัดว่าภายในห้องต้องมีการซุ่มโจมตีบางอย่าง
แต่ฉินเฉินจะกลัวการซุ่มโจมตีเล็ก ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร เขาแค่นหัวเราะเย็นชา แล้วเดินเข้าไปโดยไร้อารมณ์
อย่างไรก็ตาม การซุ่มโจมตีที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
ภายในห้องมีเพียงร่างเดียว นั่งขัดสมาธิอยู่กลางโถงกว้าง แสงแดดส่องผ่านประตูที่เปิดอยู่ ทำให้ร่างนั้นดูสูงใหญ่เป็นพิเศษ
นี่คือชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำ ใบหน้าคล้ายกับเว่ยเจิ้นเล็กน้อย ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ราวกับหอคอยโบราณที่ตั้งตระห
