ง่านอยู่ ณ ที่แห่งนี้ แผ่รัศมีพิเศษออกมา
“พี่ใหญ่ เป็นมัน มันคือฉินเฉินคนนี้เอง เมื่อไม่กี่วันก่อนมันทำร้ายข้า”
เมื่อเห็นว่าฉินเฉินกล้าเดินเข้ามาจริง ๆ เว่ยเจิ้นก็ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นปนโกรธแค้น
“ไอ้คนไร้ค่า ทำไมถึงตื่นตระหนกเช่นนี้”
ชายหนุ่มชุดดำค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงเย็นเยียบสองสายพุ่งออกมา ตกลงบนร่างของฉินเฉินอย่างมั่นคง
“เจ้าคือฉินเฉินหรือ บาดแผลบนตัวเว่ยเจิ้น เจ้าทำใช่หรือไม่”
คำพูดแรกของชายหนุ่มชุดดำคือการกล่าวหา แม้น้ำเสียงจะไม่ได้รุนแรงนัก แต่แรงกดดันในคำพูดกลับหนักหน่วงอย่างยิ่ง ราวกับจักรพรรดิผู้สูงส่งกำลังสอบสวนผู้ใต้บังคับบัญชา
ฉินเฉินไม่ได้ตอบอะไร
แต่สายตาของเขากลับไปตกอยู่ที่มุมหนึ่งข้างชายหนุ่มชุดดำ และหรี่ลงทันที
หลินเทียนและจางอิงนอนอยู่บนพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เลือดไหลออกจากมุมปาก สภาพดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง
สองคนนี้ไม่รู้ว่าตลอดสองวันที่ผ่านมาถูกทรมานเพียงใด ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด เสื้อผ้าแทบไม่มีชิ้นใดสมบูรณ์
“ฉินเฉิน อย่าเข้ามา รีบหนีไปเร็ว คนนี้คือพี่ชายของเว่ยเจิ้น เว่ยเจิ้น!”
หลินเทียนและจางอิงถูกเสียงเอะอะปลุกให้ตื่น เมื่อเปิดตาที่บวมเป่งก็เห็นฉินเฉิน จึงรีบร
