กตั้งแต่เล็กจนโตที่ฉินเฉินกล้าพูดกับเขาเช่นนี้
เมื่อก่อนเจ้านี่ทั้งขี้ขลาดและยอมคนเสมอ
วันนี้มันกินดีหมีหัวใจเสือมาหรืออย่างไร?
ฉินเฟินยังไม่ได้กลับจวน ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้
เขาโกรธจัดทันทีแล้วกล่าวว่า
“ข้ามาที่นี่เพื่อหลอมอาวุธล้ำค่า แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่?
เจ้าที่ยังปลุกพลังสายเลือดไม่ได้ ควรจะอยู่บ้านอย่างสงบเสงี่ยม การออกมาอวดดีเช่นนี้ มีแต่จะทำให้ตระกูลฉินของพวกเราเสียหน้า
เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะใช้กฎตระกูลแทนบิดาของข้า แล้วหักขาของเจ้าเสีย!”
ฉินเฉินแค่นเสียงเยาะเย้ย มองฉินเฟินอย่างดูแคลน
“เจ้ามีความสามารถเช่นนั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินเฟินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะลั่น
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังปราณแท้ในร่างกายเริ่มโคจร
เสื้อผ้าของเขาพลิ้วไหวโดยไร้ลม
เขาแสยะยิ้มอย่างดุร้าย
“ไอ้เฉิน ดูเหมือนพี่รองจะไม่ได้สั่งสอนเจ้ามาหลายวัน เจ้าถึงได้กล้าขึ้นเช่นนี้
ก็ดี พอดีข้ากำลังอยากยืดเส้นยืดสายอยู่พอดี”
สายตาของฉินเฉินสงบนิ่ง เขายืนอยู่กับที่โดยไม่ขยับ
ผู้คนที่มุงดูรอบข้างเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ และเริ่มกระซิบพูดคุยกัน
“ท่านทั้งหลาย ที่นี่คือหออาวุธ ห้ามต่อสู้กันเป็นกา
