รส่วนตัวโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม จะต้องถูกลงโทษอย่างรุนแรงจากหออาวุธ อย่างเบาที่สุดคือถูกขับออกจากหออาวุธ อย่างหนักที่สุดคือถูกสังหารทันที กรุณาอย่าสร้างปัญหาให้ตนเอง”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะปะทะกัน เฉินอวี่เฟยซึ่งสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด รีบก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าวเสียงดัง
ฝีเท้าของฉินเฟินหยุดชะงัก
ในที่สุดเขาก็ได้สติ
เขาจ้องฉินเฉินอย่างเย็นชา แล้วแค่นเสียงอย่างไม่เต็มใจ
“วันนี้ถือว่าเจ้าดวงดี”
ฉินเฉินไม่คิดจะเสียเวลาพูดกับเขาอีก
เขาหันไปหาเฉินอวี่เฟยแล้วกล่าวว่า
“หออาวุธมีวัตถุดิบเหล่านี้หรือไม่?”
“วัตถุดิบอะไร? ขอดูหน่อย”
ฉินเฟินแย่งรายการไปดูอย่างดูแคลน
เขาเหลือบมองเพียงเล็กน้อย ก็หัวเราะออกมาทันที
“หึหึ ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีสายตาใช้ได้เหมือนกัน ไอ้เฉิน
แม้แต่หินนิลทมิฬเจ้าก็รู้จัก
ของสิ่งนี้มีมูลค่ามหาศาล เจ้ามีปัญญาซื้อหรือ?
ส่วนวัตถุดิบอื่น ๆ นี่มันอะไรมั่วไปหมด”
ฉินเฉินกดความโกรธในใจเอาไว้
ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
เขากล่าวว่า
“เจ้าก็รู้จักหินนิลทมิฬด้วยหรือ?”
“แน่นอน”
ฉินเฟินกล่าวอย่างหยิ่งผยอง
“ไม่เพียงแต่ข้ารู้จัก ข้ายังมีมันอยู่ด้วย”
ขณะพูด เขาหยิบแร่สีดำ
