นจะจับชีพจรอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงกล่าวช้าๆ “ร่างกายของอี๋เหนียงปกติดี เพียงแต่อาการบาดเจ็บจากแผลน้ำร้อนลวกที่ใบหน้าค่อนข้างรุนแรงเล็กน้อย โชคดีที่ทันทีที่ถูกลวกก็มีการประคบเย็นไว้แล้ว สองวันมานี้ก็ใช้น้ำมันงาทาไว้ตลอด ทำให้แผลไม่ลุกลามมากนัก อาการจึงคงที่ แถมยังดีขึ้นเล็กน้อยด้วย อี๋เหนียงโปรดวางใจ เพียงทายาอย่างต่อเนื่อง รอจนแผลตกสะเก็ดแล้วก็จะค่อยๆ ฟื้นตัวเอง”
“เรื่องไร้สาระแบบนี้ต้องให้เจ้ามาบอกหรือ หมอที่มาแต่ละคนก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้น! บัดนี้ข้าเจ็บปวดยิ่งนัก! อีกอย่าง พวกเจ้าพูดเรื่องสะเก็ดแผล เมื่อสะเก็ดหลุดไปเล่า หน้าข้าต้องมีแผลเป็นแน่นอน เช่นนั้นข้าจะทำอย่างไร ข้าไม่อาจทนไปพบหน้าผู้ใดด้วยใบหน้าอัปลักษณ์เช่นนี้ได้!” ซูอี๋เหนียงพูดอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย “ถ้ามีวิธีรักษาก็รีบบอกมา ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ไสหัวไปซะ! พวกหมอเถื่อนที่เอาแต่หลอกเอาเงินแบบเจ้าน่ะ ข้าเจอมานักต่อนักแล้ว! ข้าไม่มีเวลามาสนทนากับพวกเจ้า!”
ถ้อยคำเสียดแทงเหล่านี้ทำเอาหมอจางสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็สูดลมหายใจลึก แล้วเอ่ยอย่างอดทนว่า “รู้อยู่แล้วว่าท่านโดนน้ำร้อนลวก ข้าถึงได้เตรียมน้ำมันมาขวดหนึ่งตั้งใจจะให้ท่านใช้ แต่ไ
