หนๆ ตอนนี้ก็มีคนเอายาที่ดีกว่ามา ท่านก็ลองใช้ของที่ดีกว่าเถิด”
พูดจบ เขาก็โบกมือเรียกเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยให้เข้ามา
เถียนฮวนรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจสั่นไหว นางรีบคว้าขวดยาจากมือกู้ฉางสุ่ยแล้วเดินเข้าไปยื่นให้ซูอี๋เหนียงด้วยตนเอง “ยานี้คือน้ำมันตัวอ้น มีสรรพคุณถอนพิษ ขับหนอง ฟื้นฟูบาดแผล และบรรเทาอาการเจ็บปวด ใช้รักษาแผลน้ำร้อนลวกหรือแผลไฟไหม้ได้ดีกว่าน้ำมันงายิ่งนัก ตอนนี้ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ รอทายานี้ก่อน ประเดี๋ยวอาการก็จะดีขึ้นเอง”
ซูอี๋เหนียงเจ็บมาหลายวันแทบเสียสติ ขอแค่หายได้เร็ว นางก็ไม่เกี่ยงอะไรทั้งนั้น!
ยิ่งตอนนี้คนที่พูดด้วยเป็นเถียนฮวนผู้มีใบหน้าเปี่ยมด้วยความจริงใจ เสียงก็นุ่มนวลอ่อนโยน ทำให้อารมณ์ขุ่นเคืองในใจซูอี๋เหนียงจางหายไปไม่น้อย
นางพยักหน้า “เช่นนั้นข้าขอลองดูสักหน่อยเถิด”
สาวใช้รีบยกน้ำร้อนกับผ้ามาให้ เถียนฮวนหยิบผ้าชุบน้ำร้อนบิดหมาดๆ แล้วค่อยๆ เช็ดน้ำมันงาบนใบหน้าของซูอี๋เหนียงออกอย่างระมัดระวัง
เพียงเช็ดไปไม่กี่ครั้ง นางก็อุทานออกมาเสียงดัง
“ในแผลมีเศษตะกอน!”
สาวใช้ของซูอี๋เหนียงพยักหน้า “เจ้าค่ะ! สาวใช้ที่เทน้ำมันวันนั้น สมควรน่าตายยิ่งนัก นำน้ำมันเก่าที่ใช้ทอด
