หากไม่จำเป็นจริงๆ ผู้ที่ได้พูดคุยกับเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยจึงมีแค่เขาคนเดียว
หลายวันที่ผ่านมานี้มีคนในโรงหมอถามถึงสองสามีภรรยานี้อยู่ตลอด ทำให้เด็กรับใช้โรงหมอจดจำพวกเขาได้ขึ้นใจ
เมื่อเห็นเถียนฮวนเดินมา เขาก็จำได้ทันที เพียงแต่…
“แม่นางเถียน มาขายสมุนไพรงั้นหรือ ไยไม่ไปที่โรงหมอของพวกเราเล่า เหตุใดจึงมาที่นี่แทน”
วันนั้นหลังจากเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยกลับไปไม่นาน อาจารย์เกาก็เรียกเด็กรับใช้โรงหมอทั้งหมดมาสั่งกำชับว่า ต่อไปนี้หากมีคนเอาสมุนไพรมาขายให้จับตาดูให้ดี โดยเฉพาะถ้าเป็นสองสามีภรรยาคู่นั้นต้องรีบเชิญเข้าไปทันที
เขาเองก็จ้องประตูโรงหมอตาแทบไม่กะพริบอยู่หลายวัน! แต่จ้องอยู่นานจนตาแห้งก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของสองสามีภรรยา กลับกลายเป็นว่าวันนี้บังเอิญพบพวกเขาที่หน้าจวนคหบดีหวัง!
เมื่อเห็นกู้ฉางสุ่ยที่ตามหลังเถียนฮวนมา เขาก็อดตกใจไม่ได้ “พี่ชายท่านนี้ ใบหน้าไปโดนอะไรมา ถูกใครทำร้ายงั้นหรือ”
“เรื่องในบ้านน่ะ ช่างมันเถิด” เถียนฮวนกล่าว ใบหน้างามประดับยิ้ม “สองวันมานี้ข้าทำน้ำมันตัวอ้นได้ครึ่งขวด จึงนำมาขาย บังเอิญได้ยินว่าบ้านตระกูลหวังมีคนถูกน้ำร้อนลวก ข้าก็เลยมาลองเสี่ยงรักษาดูสัก
