หน่อย”
“น้ำมันตัวอ้น?” ไม่ทันขาดคำ หมอจางที่เดินอยู่หน้าประตูจวนคหบดีหวังก็หันขวับกลับมาอย่างเร็ว “เจ้ามีน้ำมันตัวอ้นหรือ”
เถียนฮวนรีบพยักหน้า กู้ฉางสุ่ยก็ล้วงขวดกระเบื้องเล็กๆ ออกจากอกเสื้อแล้วยื่นให้เขา “ท่านหมอจาง เชิญตรวจดูเถิด”
หมอจางไม่รีรอ เขารับมาเปิดฝาออกดูแวบหนึ่ง แววตาก็พลันสว่างวาบ “เป็นน้ำมันตัวอ้นจริงๆ ด้วย!”
เขาใช้นิ้วจุ่มดูเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะน้ำมันไว้แล้วลองยกขึ้นส่องกับแสงแดด จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ
“น้ำมันตัวอ้นขวดนี้คุณภาพไม่เลวเลย น้ำมันตัวอ้นใช้รักษาแผลน้ำร้อนลวกได้ผลดีกว่าน้ำมันงาเสียอีก ตอนนี้อนุภรรยาบ้านพวกเจ้าจำเป็นต้องใช้น้ำมันตัวอ้น เช่นนั้นก็ให้พวกเขาเข้ามาพร้อมกันเถิด!”
“โธ่เอ๊ย ที่แท้พวกเจ้าก็มีของดีอยู่ในมือจริงๆ ด้วย”
ในเมื่อหมอจางเป็นคนพูดเองกับปาก ท่าทีของยามเฝ้าประตูก็เปลี่ยนไปทันที “พี่ชาย แม่นาง ข้าช่างตาถั่วเสียจริง พูดจาไม่เข้าหูพวกเจ้าไปเมื่อครู่ ต้องขออภัยด้วยจริงๆ อย่าได้ถือสาเลยนะ”
ยามเฝ้าประตูของบ้านคนใหญ่คนโตรู้จักมารยาทนัก พอเห็นว่าพวกเขามียาดีอยู่ในมือก็เปลี่ยนท่าทีทันควัน กล่าวขอโทษอย่างว่องไว
แต่จะว่าไปก็ไม่น่าแปลกใจอะไรนักกับการที่พวกเขาจะ
