ของที่แม่แท้ๆ ของข้าทิ้งไว้ให้กระมัง” กู้ฉางสุ่ยตอบเสียงเบา
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ไม่แปลกใจเลยที่เขาหวงนัก ทั้งที่ผ้าก็เก่าเสียขนาดนั้นยังพกติดตัวไว้ตลอด
เถียนฮวนพยักหน้ารับ “ท่านพ่อของข้าทุ่มเททั้งชีวิตให้กับวิชาแพทย์ สิ่งที่เขาฝากไว้ให้ข้าในตอนสุดท้ายของชีวิต ก็มีเพียงกองตำราแพทย์เล่มนั้น วันหนึ่งบ้านเราประสบเคราะห์ ญาติสนิทมิตรสหายล้วนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ พากันถือหนังสือแจ้งหนี้ที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหนมาเร่งทวงหนี้ ปล้นเอาทรัพย์สินทุกอย่างในบ้านไปจนเกลี้ยง แม้แต่ตำราของท่านพ่อกับท่านปู่ก็ไม่ละเว้น โชคดีที่ตำราไม่กี่เล่มที่ท่านพ่อใช้ตอนเริ่มต้นเรียนวิชาแพทย์ยังไม่ทันถูกพวกเขาเห็น ข้าถึงเก็บรักษาไว้ได้ ทุกครั้งที่คิดถึงท่านพ่อ ข้าจะหยิบตำราเหล่านี้ขึ้นมาเปิดอ่าน มองลายมือของเขาบนกระดาษ เหมือนได้ย้อนกลับไปตอนที่เขาจับมือข้าเขียนหนังสือ นั่นก็คือช่วงเวลาที่อบอุ่นที่สุดของข้า”
“เจ้าก็ยังมีความทรงจำร่วมกับบิดาอยู่บ้าง แต่ข้านั้นกลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองเลย ท่านปู่เคยเล่าว่าตอนเก็บข้าได้จากแม่น้ำ เขาอุ้มข้าขึ้นมา ช่วยทำให้ข้าสำลักน้ำออกมา ไม่อย่างนั้นสมองข้าค
