งโดนน้ำจนพังไปตั้งแต่ตอนนั้น” กู้ฉางสุ่ยพูดเสียงเบา
“ไร้สาระ! หัวท่านดีจะตาย ไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด!” เถียนฮวนพูดสวนทันควัน “ท่านฉลาดขนาดนี้ เก่งขนาดนี้ คนทั้งบ้านตระกูลกู้รวมกันยังเทียบท่านไม่ได้เลย ตอนนี้พวกเขาระแวงท่านอยู่ ก็เท่ากับวางกับดักให้ตัวเอง เดี๋ยวก็ต้องมาเสียใจทีหลัง!”
“อืม ท่านปู่ก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน”
กู้ฉางสุ่ยยิ้มออกมา น้ำเสียงร่าเริงขึ้นเล็กน้อย
“แม้ข้าจะจำอะไรเกี่ยวกับพ่อแม่แท้ๆ ไม่ได้ แต่ข้าก็มีท่านปู่ ข้าพอใจยิ่งนัก! ตอนนั้นท่านปู่เป็นคนอุ้มข้าขึ้นมาจากแม่น้ำด้วยตัวเอง เขารักข้ามากราวหลานแท้ๆ ท่านพ่อท่านแม่ซื้อของดีๆ มาให้แต่น้องชายกับน้องสาว ข้าห้ามแตะต้อง ท่านปู่ก็แอบเก็บไว้ให้ข้ากินคนเดียว”
“ท่านตาของข้าก็เหมือนกัน แต่ก่อนตอนบ้านตระกูลเถียนยังไม่เกิดเรื่อง ท่านตาจะเอาของมากมายมาให้ข้าทุกครั้งที่มาเยี่ยม ทว่าเมื่อตระกูลเถียนล่มสลาย ท่านลุงกับท่านป้าสะใภ้เริ่มหวาดระแวงพวกเรา เมื่อท่านตาเห็นเข้าก็จะดุพวกเขาทุกที ปฏิบัติต่อลูกหลานอย่างเท่าเทียม ถ้าไม่ใช่เพราะเขาคอยปกป้องดูแลอย่างใกล้ชิด ชีวิตข้ากับท่านแม่คงยิ่งลำบากกว่านี้” เถียนฮวนรีบพูดเสริม
เมื่อกล่าวถึงผู้อาวุโสท
