ก็ไม่ต้องกลัวว่าหนังกระต่ายจะถูกไฟเผาเกรียมจนกินไม่ได้” เถียนฮวนตอบ
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ได้กินข้าวกับที่เจ้าทำทีไร ข้าก็ได้ความรู้ใหม่ๆ ทุกทีเลย”
เถียนฮวนยิ้มบาง “นี่ล้วนเป็นวิชาแพทย์พื้นฐานที่พบเห็นได้บ่อยๆ จริงอยู่ว่าชาวบ้านธรรมดาอาจไม่รู้สรรพคุณของสมุนไพร แต่ลองผิดลองถูกมาหลายปีก็พอรู้กันว่าเวลาไหนควรใช้สิ่งใดในการปรุงอาหาร แม้แต่หมอหลายคนยังค้นพบหลักการแพทย์จากบนโต๊ะอาหารของชาวบ้านเสียด้วยซ้ำ! ดังคำกล่าวว่า ‘ยารักษาโรคแบบบ้านๆ หนึ่งขนาน ทำเอาหมอชื่อดังถึงกับกระอักเลือด!’ “
กู้ฉางสุ่ยได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาในทันที
สองสามีภรรยา คนหนึ่งคอยดูไฟบนเตา อีกคนหมุนไม้ที่เสียบเนื้อกระต่ายอย่างระมัดระวัง ไม่นานนัก กลิ่นหอมก็โชยออกมาจากเตาและกองไฟพร้อมกัน
อีกสักพัก เมื่อข้าวในหม้อสุกพอดี เนื้อกระต่ายย่างก็ใกล้จะได้ที่แล้ว
เจี่ยโหลวที่ห่อเนื้อกระต่ายถูกย่างจนแห้งเกรียม แค่แตะเบาๆ ก็แตกออก เมื่อห่อถูกเปิดออก กลิ่นหอมของเนื้อกระต่ายที่ถูกกักไว้ก็พวยพุ่งออกมาราวกับแย่งกันหนีออกจากพันธนาการ ส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ
กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อกระต่ายปะปนกับกลิ่นหอมสดชื่
