บนโต๊ะมีผ้าสีน้ำเงินปูปิดไว้ พื้นก็ขัดจนสะอาดสะอ้าน พร้อมด้วยของใช้จำเป็นต่างๆ จัดวางไว้เป็นระเบียบ
กลิ่นอับชื้นถูกขจัดไปหมด เหลือไว้เพียงบรรยากาศของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ กระท่อมแห่งนี้ในที่สุดก็เริ่มมีเค้าของคำว่า ‘บ้าน’
เมื่อกู้ฉางสุ่ยเดินเข้ามา เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตะลึงกับภาพตรงหน้า
“ภรรยาข้าเก่งจริงๆ!” เขายกนิ้วโป้งให้เถียนฮวน
เถียนฮวนใช้หลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก “แน่นอน ท่านเองก็เก่งเหมือนกัน รูบนผนังกับหลังคาก็อุดหมดแล้วหรือ”
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า แล้วทันใดนั้นท้องของเขาก็ร้องโครกครากขึ้นมา
เขาหิวแล้ว
