มือหนึ่งฉาด “เห็นไหม ข้าก็บอกแล้วว่าเวลาเจ้าโกรธน่ะดูดีกว่าตอนร้องไห้ตั้งเป็นร้อยเท่า! ต่อไปถ้าอารมณ์ไม่ดีจะตีจะด่าข้าอย่างไรก็ได้ แต่อย่าร้องไห้เลยนะ ข้าขอร้องละ! สภาพเจ้าดูไม่ได้จริงๆ!”
“ยังจะพูดอีก! ข้าจะตีท่านให้ตาย!”
เถียนฮวนโกรธจนเงื้อมือจะฟาดเขา กู้ฉางสุ่ยรีบคว้าหอบข้าวของแล้ววิ่งหนีทันที
ทั้งสองคนหยอกกันไปหยอกกันมา จนบรรยากาศโศกเศร้าเมื่อครู่ได้จางหายไปสิ้น
สุดท้ายเถียนฮวนก็ไล่ตามกู้ฉางสุ่ยจนทัน กดเขาลงกับพื้นแล้วตีกลับไปหลายที
เสียงร้องเจ็บของกู้ฉางสุ่ยที่ดังลั่นทำให้นางรู้สึกสะใจเป็นที่สุด พออารมณ์ดีขึ้น นางก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้าอีกต่อไป
นางถกแขนเสื้อขึ้น ตั้งใจเริ่มลงมือจัดเก็บทุกอย่างรอบตัวอย่างจริงจัง
ระหว่างที่เถียนฮวนกำลังทำความสะอาดภายในกระท่อม กู้ฉางสุ่ยก็ไปตัดหญ้าใกล้ๆ มาสับให้ละเอียด แล้วคลุกกับโคลน นำไปอุดรูรั่วทั้งภายในและภายนอกของกระท่อม
ทั้งสองคนยุ่งอยู่เกือบครึ่งค่อนวัน พอกู้ฉางสุ่ยซ่อมด้านนอกเสร็จ เถียนฮวนก็เก็บกวาดภายในจนสะอาดเรียบร้อย
กระท่อมที่เคยเต็มไปด้วยฝุ่นผุพัง ตอนนี้สะอาดหมดจดราวกับเป็นที่อยู่อาศัยของคนจริงๆ
บนเตียงไม้มีฟูกผ้าปูเรียบร้อย
