กชิ้นที่บ้านตระกูลกู้มอบให้ออกมาแสดงต่อหน้าชาวบ้านจนครบถ้วน จากนั้นจึงหันไปยอบกายคารวะพร้อมเอ่ยเสียงดัง จากนั้นก็หันไปค้อมกายคารวะทุกคนพร้อมกล่าวเสียงดังว่า
“วันนี้ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่มาเป็นพยานให้พวกเรา การแยกบ้านครานี้ เราสองคนจะนำของเหล่านี้ติดตัวออกไปจากบ้าน ทุกท่านก็เห็นกับตาแล้ว หากต่อจากนี้ เมื่อพวกเราออกไปแล้ว หากของในบ้านตระกูลกู้หายไป หรือบ้านพวกเรามีของเพิ่มขึ้นมา ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาทั้งสิ้น!”
“แน่นอน! ของที่พวกเจ้าเอาไป พวกข้าก็เห็นอยู่เต็มตา ถ้าพวกเขามาหาเรื่องพวกเจ้าภายหลัง พวกข้าจะเป็นพยานให้เอง!” ชาวบ้านใจดีคนหนึ่งรีบเอ่ยช่วย
เมื่อเถียนฮวนได้ยินเช่นนั้น นางก็ยกชายกระโปรงขึ้นยอบกายคารวะ
ท่าทางเรียบร้อยอ่อนหวานทำให้ชาวบ้านที่มองอยู่ถึงกับอดไม่ได้ที่จะนึกเวทนา
สตรีดีๆ เช่นนี้ แต่งเข้าตระกูลกู้ได้เพียงสี่วัน กลับต้องแยกบ้าน ช่างน่าสงสารยิ่งนัก
จากนั้นทั้งสองก็หันกลับไปคุกเข่าต่อหน้ากู้อันกับเจียงซื่อพร้อมกัน
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ตลอดสิบกว่าปีมานี้ ขอบคุณที่ท่านทั้งสองช่วยเลี้ยงดูข้าจนเติบใหญ่ บุญคุณนี้ ข้าจะจำใส่ใจไว้ตลอดไป บัดนี้ข้าขอตัวลา จากนี้ไปคงไม่อาจปรนนิบัติรับใช
