้พวกท่าน ขอให้ท่านทั้งสองดูแลสุขภาพให้ดี ตอนกลางคืนห่มผ้าให้อบอุ่น แต่ละมื้อกินข้าวให้เต็มอิ่ม ตราบใดที่รู้ว่าท่านทั้งสองยังอยู่ดี ข้าก็วางใจแล้ว”
สิ้นเสียง กู้ฉางสุ่ยก็โน้มตัวลงโขกศีรษะกับพื้นสามครั้ง เถียนฮวนเองก็โขกศีรษะลงพร้อมกันกับเขาโดยไม่กล่าวสิ่งใด
หลังจากคำนับเสร็จ สองสามีภรรยาก็ช่วยกันพยุงลุกขึ้น แบกห่อสัมภาระ หิ้วกระสอบข้าว แล้วหันหลังเดินจากไป
“เฮ้อ…!”
เมื่อเห็นดังนั้น ชาวบ้านก็พากันถอนหายใจด้วยความเสียดาย
“พวกเขาเป็นคนดีนะ น่าเสียดายยิ่งนัก!”
ขณะพูดกัน พวกเขาก็หันไปจ้องพวกกู้อันด้วยสายตาเคืองแค้น ทว่าเจียงซื่อก็ถลึงตาใส่กลับทันที
“คนก็ไปกันหมดแล้ว มองอันใดกัน ถ้าผู้ใดกล้าเอาแต่มองกันแบบนี้ ระวังข้าจะไม่ขายน้ำมันให้พวกเจ้าอีก!”
ปากก็ด่าปาวๆ มือก็คว้าบานประตูมาปิดดังโครมแล้วลงกลอนแน่นหนา ตัดสายตาทุกคู่ที่มองเข้ามาจากภายนอกได้เสียที
แต่เมื่อปิดประตูลงแล้ว พอหันกลับไป นางก็เห็นว่ากู้อันยังยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงนั้น
นางอดไม่ได้ที่จะด่าอีกครั้ง “เพราะนังแพศยาเถียนซื่อ! ตั้งแต่นางเข้าบ้านมา สุ่ยเกอเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไป! แต่ก่อนยังเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย ดูเอาเถิด ตอนนี้ถูกนางย
