ักหน้า ยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งสายตาให้เถียนฮวน
คนบ้า! กล้ามายักคิ้วหลิ่วตาใส่นางต่อหน้าท่านตาได้อย่างไร!
หัวใจของเถียนฮวนเต้นโครมคราม แทบไม่กล้ามองตอบ รีบเบือนหน้าหนีทันที “ข้าไปเรียกท่านแม่ก่อนนะเจ้าคะ!”
เพิ่งก้าวขาออกไป ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากในห้อง
ตามมาด้วยเสียงหัวเราะดังลั่นของผู้เฒ่าถัง “ฮ่าๆ เจ้าก็ระวังหน่อย ไม่อย่างนั้นนางอาจโกรธได้! ฮวนเจี่ยเอ๋อร์อารมณ์ร้ายนะ!”
“ตอนนางโกรธก็ดูน่ารักดีเหมือนกันนะ” กู้ฉางสุ่ยเอ่ย
เถียนฮวนทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบหมุนตัววิ่งหนีออกไปทันที
ตอนที่ไปเรียกถังซื่อออกมากินข้าว ใบหน้าของนางยังแดงระเรื่อ แถมมุมปากยังยกยิ้มเล็กน้อย
ถังหรูอี้หันมาเห็นเข้าพอดี สีหน้าก็พลันเย็นชาขึ้นทันที ก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทางพร้อมกับแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์
เถียนฮวนรู้ตัว รีบเอามือปิดแก้ม สูดลมหายใจลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
เวลานั้นเอง กู้ฉางสุ่ยก็พาผู้เฒ่าถังออกมาจากห้อง ส่วนเถียนฮวนก็จูงถังซื่อออกมา ทั้งสี่คนมาถึงห้องโถง ก็เห็นบนโต๊ะอาหารกลางบ้านมีไก่นึ่งทั้งตัววางอยู่ตรงกลาง
รอบๆ มีผัดผักสองจาน ผักดองหนึ่งถ้วย และหม้อดินที่ยังมีไอน้ำลอยกรุ่น
สี่กับข้าวหนึ่งน้ำแกง มีทั้งเ
