ครั้งนี้กู้ฉางสุ่ยจูงมือเถียนฮวนมุ่งหน้าไปยังภูเขาด้านหลังหมู่บ้าน
หมู่บ้านกานสุ่ยตั้งอยู่ตรงเชิงเขา ระยะจากเชิงเขาถึงในตัวหมู่บ้าน เดินแค่สองสามหลี่ก็ถึง
พอเข้าป่า กู้ฉางสุ่ยก็จูงเถียนฮวนเดินต่อไปโดยไม่พูดไม่จา
เถียนฮวนเดินตามเขาไปอย่างมึนงง จนเมื่อหยุดยืนมั่นแล้วกวาดตามองไปรอบตัว ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
“ว้าว ดอกไม้งดงามนัก!”
“อืม” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า “ชอบหรือไม่”
“ชอบ!” เถียนฮวนรีบตอบทันควัน
เบื้องหน้ามีดอกเบญจมาศป่าเบ่งบานราวผืนผ้า แผ่ขยายกว้างออกไปไกลนับหลี่ สีเหลืองทองอร่ามของดอกไม้ย้อมเนินเขาลูกนั้นให้กลายเป็นแผ่นพรมสีทองอันงดงามจับตา
มองสีสันเจิดจ้าเบื้องหน้า เถียนฮวนก็รู้สึกว่าความหม่นหมองในใจสลายหายไปสิ้น
กู้ฉางสุ่ยเห็นดังนั้นก็เดินไปเด็ดดอกไม้จำนวนหนึ่งมายื่นให้ “ข้าให้เจ้า”
เมื่อรับดอกไม้มาถือไว้ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของดอกเบญจมาศป่าเข้าไป เถียนฮวนก็คลี่ยิ้มขึ้นมา
“ขอบคุณ” นางเอ่ยอย่างจริงใจ เพราะรู้ดีว่าเขาทำทั้งหมดนี้เพื่อตน
เจอเข้ากับดวงตาดำขลับที่เต็มไปด้วยความจริงใจฉายชัดในดวงตาคู่นั้น กู้ฉางสุ่ยก็หลุบตาลงแล้วเบือนหน้าไปทางอื่นทันที
“ไม่เป็นไร”
ชายหนุ่
