มพึมพำเบาๆ แล้วก็รีบสาวเท้าออกไป “ไปล่ากระต่ายกัน”
เขายังคงเดินนำหน้า ส่วนเถียนฮวนก็เดินตามไปข้างหลัง
ทั้งสองเดินขึ้นมาถึงกลางเนินเขา เถียนฮวนก็เพิ่งรู้ว่า แท้จริงแล้วเขาวางกับดักไว้บนภูเขาลูกนี้ตั้งแต่ก่อนหน้าแล้ว
เขาเดินย่ำไปตามเส้นทางอย่างคุ้นเคยราวกับเดินอยู่บนพื้นราบ ไล่ตรวจกับดักทุกจุดที่เคยวางไว้
วันนี้โชคของเขาดีทีเดียว หนึ่งในกับดักมีกระต่ายอ้วนตัวหนึ่งติดอยู่ ส่วนอีกกับดักก็มีไก่ป่าสองตัวติดอยู่ในตาข่าย
กู้ฉางสุ่ยหยิบกระต่ายขึ้นมา แต่กลับไม่ได้แตะไก่ป่า
“ไม่เอาไก่กลับไปหรือ” เถียนฮวนถามเบาๆ
“เอากลับไปก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี” กู้ฉางสุ่ยตอบ
เถียนฮวนทำหน้างุนงง ก่อนที่เขาจะอธิบายต่อ “พรุ่งนี้เจ้าจะต้องกลับไปไหว้ญาติผู้ใหญ่ ไว้ค่อยมาเอาไก่ไปฝากบ้านลุงเจ้า”
เถียนฮวนพลันเข้าใจบางอย่างขึ้นมาได้
“อย่าบอกนะ ว่าเมื่อวานที่ไปสู่ขอเจ้าสาว ท่านแบกกระต่ายที่ล่าเองได้งั้นหรือ”
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า
ทันใดนั้นเถียนฮวนก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาเล็กน้อย
ที่แท้ตอนที่กู้ฉางสุ่ยไปสู่ขอนาง ของที่เอาไปทั้งหมดก็เป็นฝีมือเขาเองทั้งสิ้น บิดามารดาของเขาไม่ได้ให้ของอะไรไปเลยสักนิด ทั้งที่บ้านตระกูลกู้ก็ขึ้นชื่อว่าเ
