ป็นครอบครัวมั่งมีแห่งหมู่บ้านกานสุ่ยแท้ๆ แสดงให้เห็นชัดเจนว่า ในสายตาพวกเขานั้น ไม่เคยมองกู้ฉางสุ่ยเป็นบุตรชายเลย
แม้แต่ฐานะของลูกก็ยังไม่ได้รับการยอมรับ
เขาช่างน่าสงสารเสียจริง
อยู่มาได้ตั้งหลายปี การที่ยังไม่เสียสติไปก่อนก็นับว่าเก่งแล้ว
สายตาที่เถียนฮวนใช้มองเขาในตอนนี้ มีความรู้สึกสงสารแฝงอยู่เล็กน้อย
แต่ไม่นานนัก แววตานางก็เปลี่ยนไปทันที เมื่อมองเห็นพุ่มหญ้าหน้าตาแปลกๆ เบื้องหน้า ใบหน้านางก็ปรากฏรอยยิ้มทันใด
“หย่วนจื้อ[2]!”
นางร้องเบาๆ อย่างตื่นเต้นแล้วก็วิ่งเข้าไป หมอบตัวลงแล้วเริ่มใช้มือขุดดินอย่างทะนุถนอม
กู้ฉางสุ่ยเห็นดังนั้นก็รีบหยิบมีดเล่มเล็กส่งให้ “ใช้มีดเล่มนี้ดีกว่า”
เถียนฮวนก็ไม่เกรงใจอะไร นางรับมีดเล่มเล็กมาถือ แล้วก้มหน้าก้มตาขุดหย่วนจื้อทันที
ขุดอยู่นานเกือบครึ่งชั่วยามจึงได้พักเหนื่อยครู่หนึ่ง พอลุกขึ้นเช็ดเหงื่อ ก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าข้างกายยังมีอีกคนยืนอยู่!
เถียนฮวนหัวเราะแห้งๆ “คือว่า ข้า…”
“ไม่เป็นไร” กู้ฉางสุ่ยส่ายหน้า จากนั้นก็หยิบหย่วนจื้อขึ้นมาหนึ่งต้น “นี่เรียกว่าอะไร”
“นี่เรียกว่า ‘หย่วนจื้อ’ เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่ง” เถียนฮวนรีบอธิบาย “สมุนไพรชนิดนี้มีสรรพคุณช่วยบ
