นี้ยังรักษาไว้ไม่ได้ ก็อย่าหวังเลยว่าน้องสามีจะสอบได้ตำแหน่งแล้วเจริญรุ่งเรือง กลัวแต่จะยังไม่ทันได้สอบติดด้วยซ้ำ ก็ต้องพลาดเพราะทำตัวไม่เหมาะสม โดนผู้มีอำนาจเล่นงานเสียก่อน!”
ถ้อยคำนั้นทำเอาทั้งบ้านตระกูลกู้เงียบกริบ
ไม่ใช่เพราะไม่อยากเถียง แต่เพราะเถียนฮวนยกหลักการมากล่าวยืดยาว พวกเขาแทบไม่เข้าใจแม้แต่ครึ่งเดียว แล้วจะโต้เถียงอย่างไรได้
ยิ่งไปกว่านั้น แม้เถียนฮวนจะตกอับ ทว่าก็เติบโตมาในตระกูลผู้ดี เวลาทะเลาะกับผู้ใดก็ไม่ใช่พวกตะโกนแข่งเสียงดังเอาชนะเหมือนหญิงชาวบ้าน แต่หยิบยกเหตุผลมาอ้างอย่างหนักแน่น ใช้น้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจน แค่ฟังยังรู้สึกราวกับระฆังทองสะเทือนใจ ทำเอาหูอื้อไปหมด
นี่แหละคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้มีการศึกษา
ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจของเจียงซื่อกับบุตรสาวสองคนโดยพร้อมเพรียงกัน จนอดรู้สึกละอายไม่ได้ หดคอลงไปเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว แม้แต่กู้ฉางเจี๋ยที่กำลังถือหมั่นโถวอยู่ก็ยังชะงักไป แล้ววางมันลงอย่างเงียบๆ
เวลานั้นเอง หัวหน้าตระกูลอย่างกู้อันก็เดินออกมาทั้งที่ยังคลุมเสื้อไว้
เห็นสภาพในลานบ้าน เขาก็กระแอมหนึ่งที “อาหารเช้าเสร็จแล้วหรือ ถ้าอย่างนั้นก็กินเถอะ”
คำพูดนี้เหมือนเป็นทางลงให้
