ท่านจะใจร้ายปล่อยให้นางไปแต่งกับคนเช่นนั้นได้ลงคอหรือ ไม่กลัวว่าแต่งไปไม่นาน นางจะถูกพวกคนหยาบกร้านในบ้านนั้นกลั่นแกล้งจนตายหรืออย่างไร”
ถังหรูอี้ได้ยินก็ยิ่งสะอื้นไห้ “ท่านแม่เจ้าคะ ข้าไม่แต่ง! ให้ข้าแต่งกับคนเช่นนี้ ข้ายอมตายเสียยังดีกว่า!”
พูดจบ นางก็ผลักหวังซื่อออก แล้วพุ่งหัวไปทางฝาผนังด้านหน้า
“อี้เจี่ยเอ๋อร์ อย่านะ!” หวังซื่อเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งเข้าไปกอดบุตรสาวไว้
ถังหรูอี้ดิ้นสุดแรง ทั้งสองแม่ลูกล้มกลิ้งลงไปบนพื้นกอดกันร้องไห้ระงม
สภาพนั้น ราวกับผู้เฒ่าถังบังคับบุตรสาวชาวบ้านขายตัวก็ไม่ปาน
ผู้เฒ่าถังโกรธจนตัวสั่น หายใจติดขัดจนเกือบจะเป็นลม
“ท่านตาเจ้าคะ!”
เถียนฮวนกับถังซื่อเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเข้าประคองให้เขายืนมั่นคง ถังซื่อค่อยๆ ลูบอกให้เขาผ่อนลมหายใจ
พอหายใจได้สะดวก ผู้เฒ่าถังจึงมองหลานสาวที่ยังนั่งร้องไห้อยู่กับพื้น “อี้เจี่ยเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าร้องไห้ไปก็ไร้ประโยชน์ ข้าเป็นหัวหน้าตระกูล เรื่องแต่งงานของเจ้า ข้าตัดสินใจแล้ว! เจ้าไปเก็บของ เตรียมตัวออกเรือน!”
“ไม่เจ้าค่ะ! ข้า…ข้ามีคนที่ข้าชอบแล้ว! พวกเรายังแลกของแทนใจให้กันด้วย! อีกไม่นานเขาจะมาขอข้าแต่งงาน!”
ถังหรูอี้เผลอร้องดังลั่
