าผู้นำตระกูลมู่จะ…”
หากแต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค…
ในวินาทีถัดมา…
มู่เสินฉวนก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงจนมองแทบไม่ทัน เพียงพริบตาเดียวก็หยุดอยู่ตรงหน้าของหลิวหยุน
ภายใต้สายตาที่ตื่นตระหนกของเขา นิ้วเรียวของมู่เสินฉวนก็เจาะทะลวงสู่ตำหนักวิญญาณของเขา ราวกับกระดาษบางๆ ที่ถูกแทงทะลุ!
ร่างกายและวิญญาณของเขาแตกสลายในพริบตา
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ จื่อหยางเซียนตกใจสุดขีด รีบถอยหนี
แต่มู่เสินฉวนก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป เขาใช้มือข้างหนึ่งตะปบแขนของจื่อหยางเซียนขาดกระจุย เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วท้องฟ้า มองดูแล้วงดงามราวกับภาพวาด
“เจ้า…”
“เจ้าคิดจะฆ่ากันให้ตายจริงๆ รึ?”
จื่อหยางเซียนคำรามด้วยความเจ็บปวด ชี้หน้าด่ามู่เสินฉวน
มู่เสินฉวนแสยะยิ้มโยนแขนที่ขาดทิ้งไปราวกับมันเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่ง
“พลังตำหนักม่วงอันกระจ้อยร่อยของพวกเจ้าแต่คิดจะมาทำลายล้างตระกูลของข้า”
“เรื่องเข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ?”
“คนของถ้ำหลิงซูไร้เดียงสาถึงเพียงนี้เชียวรึ?”
“ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็จงเตรียมใจไว้ซะว่าจะต้องทิ้งชีวิตเอาไว้ที่นี่!”
ใบหน้าของจื่อหยางเซียนบิดเบี้ยว แววตาอาฆาตที่ไม่คิดปิดบังปรากฏขึ้นอีกครั้ง เค้นเสียงพ
