้าอาลักษณ์หลวง ตอนประชุมเช้า เขาไม่อยากโดนอาลักษณ์หวังยื่นฎีกาฟ้องร้องว่า เขาลักพาตัวหญิงสาวชาวบ้านอะไรทำนองนั้น
ครั้นได้ยินว่าเป็นสาวใช้คนสนิทของเมิ่งเชียนเชียน สายตาที่หวังฮูหยินมองถานเอ๋อร์ก็อ่อนโยนขึ้น “ข้าพาเจ้าเข้าวังเอง”
หัวหน้าองครักษ์เอ่ยว่า “หวังฮูหยิน นี่ไม่เหมาะสม”
หวังฮูหยินสีหน้าจริงจังเอ่ยว่า “หากเกิดเรื่องใดขึ้น ข้าจะรับผิดเอง!”
หัวหน้าองครักษ์หันมองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร เห็นเขาท่าทาง ‘เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า’ สุดท้ายจึงปล่อยคนให้ผ่านไป
หวังฮูหยินพาถานเอ๋อร์ไปส่งถึงหน้าประตูตำหนักฉางชุนด้วยตัวเอง “ที่นี่คือตำหนักของลี่กุ้ยเฟย อีกเดี๋ยวเจ้าแค่บอกว่าข้าเป็นคนพาเจ้าเข้ามาก็พอ”
ถานเอ๋อร์โค้งคำนับให้อย่างมีมารยาท “ขอบคุณหวังฮูหยินยิ่ง!”
หวังฮูหยินยิ้มจางพยักหน้าให้ ก่อนหมุนกายจากไป
ขณะนั้นเอง หลินหว่านเอ๋อร์ก็พาลี่ว์หลัวออกมาจากตำหนักฉางชุน
หวังฮูหยินหันกลับมา ก่อนขมวดคิ้วมุ่น “เป็นนาง?”
ถานเอ๋อร์รีบก้าวขึ้นหน้า มองไปด้านหลังหลินหว่านเอ๋อร์ ถามว่า “พี่สาวข่อยล่ะ”
หลินหว่านเอ๋อร์มองถานเอ๋อร์อย่างสงสัย
ลี่ว์หลัวเอ่ยอย่างฉงนว่า “เจ้าเข้ามาได้อย่างไร”
ถานเอ๋อร์เอ่ย “เข้ามาได้จัง
