ก็หลุบตาไม่พูดบ้าง
ลี่กุ้ยเฟยตรัสว่า “แม่นางหลินเป็นบุตรสาวของผู้จงรักภักดี บิดาและพี่ชายของเขามีพระคุณช่วยชีวิตต่อแม่ทัพลู่ ก่อนสิ้นใจได้ฝากฝังนางไว้ แม่ทัพลู่ก็เป็นบุรุษผู้มีจิตใจอันเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ กับแม่นางหลินก็นับว่ามีเรื่องราวดีๆ เกิดขึ้นที่ชายแดน ไม่สู้วันนี้ให้ข้าเป็นผู้ตัดสินใจ มอบสถานะให้แม่นางหลิน ไม่ทราบว่าทั้งสองคิดเห็นเช่นไร”
หลินหว่านเอ๋อร์แววตาวูบไหว ทำภาษามือ
ลี่ว์หลัวรีบเอ่ยว่า “คุณหนูของหม่อมฉันบอกว่า ขอให้กุ้ยเฟยเป็นผู้ตัดสินเพคะ!”
ลี่กุ้ยเฟยยิ้มพลางหันไปมองเมิ่งเชียนเชียน “ลู่ฮูหยิน เจ้าก็คงไร้ความเห็นใดกระมัง”
เมิ่งเชียนเชียนถามว่า “ไม่ทราบว่ากุ้ยเฟยจะประทานสถานะใดให้แม่นางหลินหรือ กุ้ยเชี่ย[1] เหลียงเชี่ย[2]หรือว่าเจี้ยนเชี่ย[3]”
ลี่กุ้ยเฟยหุบยิ้มฉับ “ย่อมเป็นห้องข้าง!”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ห้องข้างมีตำแหน่งเทียบเท่าภรรยาเอก กุ้ยเฟยทรงต้องการจะประทานสมรสให้หรือ”
ลี่กุ้ยเฟยตรัส “ใช่แล้วอย่างไร”
เมิ่งเชียนเชียนลุกขึ้น เอ่ยอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนว่า “หากกุ้ยเฟยทรงประทานตำแหน่งอนุให้ จะมีแม่นางหลินอีกกี่คนก็ย่อมได้ ทว่าตั้งแต่โบราณมามีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่สามารถประทานสมรสให
