ก่ใจ สิ่งที่ควรมาสุดท้ายก็มาอยู่ดี
บางทีคนอื่นอาจดูไม่ออก แต่กงกงที่อยู่ในวังหลวงมานานหลายปีคงไม่ถึงกับตาถั่วเช่นนี้ได้หรอก
นี่คือการแสดงอำนาจใส่นางในวันนี้
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนว่า “ไม่เป็นไร ขอบังอาจถามกงกง เจ้านายท่านใดเรียกเข้าเฝ้าหรือ”
ลี่ว์หลัวที่อยู่ข้างๆ กระซิบกับหลินหว่านเอ๋อร์ว่า “คุณหนูเจ้าคะ ไม่ใช่กงกงที่พวกเราเจออยู่ข้างกายฝ่าบาทเมื่อคราก่อน”
หลินหว่านเอ๋อร์ส่งสัญญาณให้นางอย่าพูดมาก
ขันทีมองหลินหว่านเอ๋อร์แวบหนึ่ง ยิ้มเอ่ยว่า “ลี่กุ้ยเฟยเรียกเข้าเฝ้า”
เมื่อหกปีก่อน จอมพลฉู่สิ้นชีพในสนามรบ ฉงอันฮ่องเต้ก็ล้มประชวรลง บ้านเมืองจะไร้กษัตริย์มิได้ ฉงอันฮ่องเต้จึงยกบัลลังก์ให้ไท่จื่อ[1]
ไม่คิดว่าไท่จื่อจู่ๆ จะสิ้นพระชนม์ บรรดาองค์ชายหันดาบต่อสู้กันเองเพื่อชิงบัลลังก์ ทว่าผู้ใดจะคิดสุดท้ายผู้ขึ้นครองราชย์เป็นเพียงองค์ชายวัยยังไม่ถึงสิบชันษา
และพระมารดาของเขาก็คือหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งต้าโจว ลี่เฟย
ไท่ซ่างหวงแต่งตั้งลี่เฟยให้เป็นลี่กุ้ยเฟย ให้ปกครองวังหลัง
ยามนี้ลี่กุ้ยเฟยถือครองตราประทับหงส์[2]อยู่ในมือ แม้จะมิได้มีตำแหน่งฮองเฮา แต่กลับมีอำนาจของฮองเฮาอยู่
ในหมู่ชาวบ้าน
