ำนัลและขันทีต่างมองหน้ากันตาปริบๆ รอบด้านเงียบงันไร้เสียง
ชั่วขณะที่เข้าประตูวังมา ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความกดดันที่ประหนึ่งจับต้องได้สายหนึ่ง
ปั้นซย่าสูดหายใจลึก ไม่กล้าทำผิดพลาดให้คุณหนูตนต้องเสียหน้า
เมิ่งเชียนเชียกับหลินหว่านเอ๋อร์ขึ้นนั่งบนเกี้ยว
ลี่ว์หลัวมองท่าทีที่ขันทีมีต่อคุณหนูของตนออก ระหว่างทางจึงหัวเราะพูดคุยกับขันที ราวกับจงใจอวดว่าตัวเองได้รับความโปรดปราดยิ่ง
ขันทีตอบคำถามอย่างใจเย็น
บรรดานางกำนัลและขันทีที่ติดตามกลับเริ่มดูแคลนกิริยาอาการเช่นนี้ของนาง
ไว้หน้าให้เจ้า เจ้ารับไว้ก็พอ อย่าคิดได้คืบจะเอาศอก
สาวใช้อีกคนรู้จักมารยาทกว่ามากนัก อย่างน้อยๆ ก็สงบปากสงบคำ
ลู่หมู่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ แม่บ้านที่สอนมารยาทให้ก่อนที่นางจะออกเรือนเป็นถึงนางกำนัลที่เคยสอนกฎธรรมเนียมให้แก่ชายาสนมในวังมาก่อน เมื่อเมิ่งเชียนเชียนแต่งเข้ามา ลู่หมู่ก็เชิญแม่บ้านสอนมารยาทมาอีกครั้ง เพื่อสอนให้นาง
ปั้นซย่าก็เคยได้รับการสั่งสอนกฎมารยาทจากแม่บ้านเช่นกัน นางโดนไม้บรรทัดตีไปไม่น้อยเชียวล่ะ
ครั้นกำลังวางเกี้ยวลง การเปรียบเทียบนี้ยิ่งชัด
เมิ่งเชียนเชียนในฐานะนายหญิงยังไม่ทันลงจากเกี้ยว ลี่ว์หลัวกลับ