เลิกม่านเกี้ยวของหลินหว่านเอ๋อร์ขึ้นก่อน สะบัดม่านเสียงสูงลิ่ว เกือบจะฟาดหน้าขันทีและนางกำนัลที่ติดตามแล้ว
“คุณหนู! พวกเราถึงแล้วเจ้าค่ะ!” ลี่ว์หลัวยิ้มกว้างเอ่ย
หลินหว่านเอ๋อร์จับมือนางเพื่อประคองตัวลงจากเกี้ยว
เมิ่งเชียนเชียนนั่งนิ่งอยู่ในเกี้ยว ปั้นซย่าก็ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ขยับ
นางกำนัลที่ติดตามคนหนึ่งยื่นมือไปเลิกม่านขึ้นเบาๆ “ลู่ฮูหยิน เชิญลงเกี้ยว”
ปั้นซย่าถึงได้ก้าวขึ้นหน้า ยื่นมือไปประคองคุณหนูตน
เมิ่งเชียนเชียนยกข้อมือขึ้นแผ่วเบา นิ้วเรียวดุจต้นหอม ลงจากเกี้ยวมาอย่างสง่างามเยือกเย็น ปิ่นดอกไม้ไหวสีทองส่องแสงประกายแวววาวแทบจะไม่ไหวคลอน
เหล่านางกำนัลและขันทีลอบพยักหน้า
นี่สิถึงจะเหมือนภรรยาเอกมีชาติตระกูลหน่อย
