อยากเอ่ยบางอย่าง
โอรสสวรรค์เบนสายตาไปตกบนผ้าคลุมหน้าของหลินหว่านเอ๋อร์ “เกิดอะไรขึ้นกับใบหน้าเจ้า”
เมื่อครู่นี้มิได้พิศให้ละเอียด บัดนี้มองดูให้ดีแล้ว เหมือนมีบางอย่างผิดปกติ
หลินหว่านเอ๋อร์ลูบใบหน้า ดึงผ้าคลุมหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนเขียนว่า : ไม่มีอะไรเพคะ
โอรสสวรรค์ขมวดคิ้ว
ขันทีรีบก้าวขึ้นหน้า ดึงผ้าคลุมหน้านางลง ทันใดนั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยนิ้วมือและรอยฟกช้ำก็ปรากฏให้ทุกคนเห็น
ทีนี้อย่าว่าแต่โอรสสวรรค์เลย แม้แต่ลู่สิงโจวก็ยังตกใจ
โอรสสวรรค์ตรัสอย่างเดือดดาลว่า “ผู้ใดทำร้ายเจ้า”
หลินหว่านเอ๋อร์ไม่เอ่ยคำ
โอรสสวรรค์หันมองลี่ว์หลัวที่อยู่ข้างกายนางอย่างเย็นชา “เจ้าพูดมา! กล้าโป้ปดแม้ครึ่งคำ ต้องโทษหลอกลวงเบื้องสูง!”
ลี่ว์หลัวเอ่ยเสียงสั่น “เป็น…ฮูหยินน้อยเพคะ!”
โอรสสวรรค์กำหมัดแน่น “ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!”
ลู่สิงโจวถลึงตาใส่ลี่ว์หลัวอย่างแรง ก่อนสะบัดชายอาภรณ์คุกเข่าลงคำนับ ทูลว่า “กระหม่อมดูแลบ้านไม่ดี กระหม่อมมีโทษ!”
โอรสสวรรค์กำลังกริ้ว ขณะนั้นเอง องครักษ์นายหนึ่งก็เลิกม่านเข้ามา กระซิบทูลข้างหูพระองค์สองสามคำ
สีพระพักตร์เปลี่ยนแปรเล็กน้อย กำปั้นยิ่งกำแน่นขึ้น ครู่ต่อมาจึงค่อยคลายลง
ลู่สิงโจวส
