วัดหานซานควันธูปอวลอวลไม่ขาดสาย มีผู้ศรัทธามากมายเบียดเสียดกัน ตระกูลลู่สักการะกันตลอดทั้งเช้า ทุกคนก็เริ่มเหน็ดเหนื่อย
เหล่าฮูหยินให้แม่บ้านอู๋ไปขอห้องภาวนาสองสามห้อง พอให้ได้กินอาหารเจและพักผ่อนสักครู่ค่อยกลับ
เหล่าฮูหยินเรียกหลินหว่านเอ๋อร์มาพบเพียงลำพัง
ลู่หมู่กับเมิ่งเชียนเชียนอยู่ที่ห้องภาวนาเดียวกัน เหล่าไท่จวินอยู่ห้องข้างๆ พวกบ้านรองอยู่ไกลหน่อย
เมิ่งเชียนเชียนเห็นลู่หมู่ท่าทางหนักอกหนักใจ จึงถามเสียงเบาว่า “ท่านแม่ ไม่สบายตรงไหนหรือ พวกเราลงเขากันก่อนดีหรือไม่ ให้ถานเอ๋อร์แบกท่าน”
ลู่หมู่หลุดจากภวังค์ ส่ายหน้าเอ่ยว่า “แค่เหนื่อยน่ะ ไม่เป็นไรหรอก ข้าไปดูย่าทวดเจ้าก่อนนะ”
นางเอ่ยจบก็หลุบตาลง ลุกขึ้นออกไป
เพียงไม่นาน ปั้นซย่ากับอวี้เหลียนก็ยกอาหารเจกลับมา
เมิ่งเชียนเชียนเดาว่าลู่หมู่คงไม่มีทางมากินด้วย จึงให้อวี้เหลียนเอาอาหารเจของลู่หมู่ไปส่งที่ห้องข้างๆ
ถานเอ๋อร์กระโดดพรวดมาหา “ตั้งโต๊ะ ตั้งโต๊ะ ตั้งโต๊ะ!”
ปั้นซย่าเปิดกล่องอาหารออก
เมื่อเห็นอาหารเจจืดชืดไร้น้ำมันเหล่านี้ ถานเอ๋อร์ก็พลันเหม่อไปทันที “เนื้อเล่า”
ปั้นซย่าเอ่ย “อยู่วัดจะเอาเนื้อมาจากไหน”
ถานเอ๋อร์ยกสองมือกำเป
