็นหมัดแน่น “ข่อยอุตส่าห์ทนมาสามวัน! เจ้ามาบอกข่อยว่า ห้าม! กิน! เนื้อ!? ข่อยจะกินเนื้อออ เนื้อจ๋า! เนื้อจ๋า! ข่อยอยากกินเนื้อออ! ฮือออ ข่อยนี่มันน่าสงสารคักแท้…”
ถานเอ๋อร์กุมหัวใจร้องห่มร้องไห้อย่างเกินจริงสุดจะเปรียบ
ทันใดนั้น หูนางก็ขยับ เสียงร้องไห้หยุดชะงักงัน ทอดมองไปยังประตูห้องที่แง้มอยู่ แววตาเจ็บปวดเจียนตายพลันกลายเป็นคมกริบขึ้นมา “ใครน่ะ!”
นางกระโดดพรวดขึ้นไปเปิดประตูห้อง ท่าไม้ตายเตรียมพร้อมแล้ว ทว่าขณะนั้นเอง กลิ่นเนื้อพะโล้เข้มข้นก็โชยเข้าจมูกนาง ทำให้ห้วงแห่งจิตของนางเป็นอัมพาต
นางลืมไล่ตามคนไปทันที ก้มหน้าลงมองตามกลิ่นหอม สองตาเป็นประกายระยิบระยับ “น่อง! ไก่! น่อง! ไก่!”
เป่าซูสวมหมวกพยัคฆ์น้อยสีแดงกับเสื้อกันหนาวและรองเท้าลายพยัคฆ์ กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ในมือถือน่องไก่มันเยิ้มอยู่น่องหนึ่ง นางเงยหน้าดวงน้อยขึ้นทอดมองถานเอ๋อร์อย่างงุนงง
ถานเอ๋อร์สูดน้ำลาย โน้มตัวลงเอ่ยกับเป่าซูด้วยเสียงอ่อนโยน “น้องสาวตัวน้อย น่องไก่บ่แซ่บ พี่สาวช่วยเจ้ากินเอง”
ถานเอ๋อร์ยัดน่องไก่ใส่ปาก!
เอ่อ เหมือนจะไม่ใช่เนื้อ…
เป่าซูโดนคนปล้นเป็นครั้งแรก พลันมึนงงไปหมด!
หน้าอกน้อยๆ ของนางกระเพื่อมขึ้น
