ลงรุนแรงสองสามหน สุดท้ายก็ได้สติกลับมา ปากเล็กๆ เบะเบ้ ร้องไห้จ้าออกมา!
เสียงร้องของนางดังกึกก้องยิ่ง ถานเอ๋อร์ตกใจสะดุ้งโหยง รีบยัดใส่มือนาง “คืนเจ้าๆ!”
เป่าซูมอง ‘กระดูกไก่’ อันเกลี้ยงเกลาในมือป้อมๆ ยิ่งร้องดังกว่าเดิม!
เรือนท้ายของวัดหานซาน มีเรือนเงียบสงบที่ห้ามศาสนิกชนเข้าอยู่หลังหนึ่ง
ณ ห้องภาวนาฝั่งตะวันออกของเรือน ภิกษุจีวรเทาเพิ่งเคาะปลาไม้สวดมนต์เสร็จ
ลู่หยวนพันผ้าพันแผลหนาเตอะตรงบั้นเอว สวมอาภรณ์สีม่วงหลวมคลาย ท่าทางเอ้อระเหยนั่งอ่านคัมภีร์อยู่ตรงข้ามภิกษุ
“คัมภีร์จินกังเล่มนี้น่าสนใจทีเดียว”
ภิกษุเอ่ยนิ่งๆ ว่า “วัดวาอารามเป็นสถานที่เงียบสงบ โยมบาดเจ็บสาหัส ไม่ควรมาที่นี่”
ลู่หยวนหยักยกมุมปาก “ก็เพราะเงียบสงบ ข้าถึงได้มา จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงมีตัวปลอมแทนแล้ว วันคืนต่อจากนี้คงจะคึกคักมากทีเดียว”
ภิกษุชะงัก เอ่ยว่า “นางอยู่ที่นี่ จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงมีพิรุธแล้ว”
ลู่หยวนเอ่ยอย่างไม่แยแส “ตัวปลอมน้อยก็มีเช่นกัน”
ภิกษุหันมองลู่หยวน “โยมช่าง…”
“เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา ไม่เว้นแม้แต่เด็กจริงๆ” ลู่หยวนเอ่ยต่อให้เขาจนจบ “ข้ามันก็อำมหิตโหดเหี้ยมเช่นนี้ล่ะ”
ในห้องภาวนาอีกห้องหนึ่ง เป
