่าซูนั่งอยู่ในอ้อมแขนเมิ่งเชียนเชียนอย่างเชื่องเชื่อน่าเอ็นดู
ลู่หมู่กับเหล่าไท่จวินมาหา
พวกนางไม่เคยเจอเป่าซูมาก่อน จึงถามว่าลูกบ้านใด เมิ่งเชียนเชียนวันนั้นไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง ตามหลักแล้วก็ไม่ควรจะรู้จักเป่าซู จึงเอ่ยไปว่า “นางคลานมาเองเจ้าค่ะ ปั้นซย่า เจ้าไปถามดูที ห้องภาวนาห้องไหนมีเด็กหาย”
“เจ้าค่ะ!”
ปั้นซย่าไปทันที
เป่าซูอยู่ที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงเป็นปีศาจน้อยทรมานคน ทว่าอยู่กับเมิ่งเชียนเชียนกลับเชื่องเชื่อยิ่งนัก ดวงตากลมโตดำขลับกะพริบปริบๆ พอหยอกก็หัวเราะ ไว้หน้าให้เหล่าไท่จวินกับลู่หมู่ไม่น้อย
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรที่เฝ้าอยู่แถวนี้ชักสงสัยว่าตัวเองตาฝาด
สวรรค์รู้ว่าบรรพบุรุษน้อยนางนี้เอาใจยากเพียงใด
หัวเราะ?
ไม่ร้องไห้แงๆ ด่าคนก็บุญเท่าใดแล้ว!
เมิ่งเชียนเชียนหยอกเป่าซูอยู่ครู่หนึ่ง เป่าซูหัวเราะเอิ๊กอ๊ากจนคนทั้งห้องพลอยเบิกบานไปด้วย
ครั้นหัวเราะไปได้ครึ่งทาง เป่าซูก็เห็นผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรบนต้นไม้
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรเลียนแบบท่าทางเมิ่งเชียนเชียน ยกสองมือปิดหน้า แล้วค่อยๆ เปิดออกมายิ้มจางๆ!
เป่าซูหุบยิ้มทันที
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื
