้อแพร “…”
ภายในห้องภาวนาของบ้านรอง นายท่านรองลู่นอนหลับอยู่บนเตียงไม้ ฮูหยินรองปวดหลังเมื่อยเอวนั่งลงมา ก่อนถลึงตาใส่สามี “กินแล้วก็นอน!”
นายท่านรองลู่พลิกตัวหันหลังให้นาง
“เจ้า” ฮูหยินรองโมโหจนหน้าหงาย
ลู่หลิงหลงปิดหู “เด็กบ้านไหน หนวกหูจะตายอยู่แล้ว!”
“ไม่หนวกหูนะ” ฮูหยินรองเอ่ย เสียงหัวเราะของเด็กน้อยไม่ได้ดัง กลับเป็นเสียงของศาสนิกชนที่ดังกว่า
นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ วัดหานซานมีศาสนิกชนมากมายนัก
ลู่หลิงหลงหนวกหูเด็กที่ไหน นางไม่ชอบเมิ่งเชียนเชียนต่างหาก เห็นเมิ่งเชียนเชียนมีความสุขไม่ได้ก็เท่านั้น
ฮูหยินรองเอ่ยกับลู่หลิงหลงว่า “เจ้าหนวกหูก็ออกไปเดินเล่นไป”
“ออกก็ออก!”
ลู่หลิงหลงเดินออกมาอย่างประชดประชัน
ฮูหยินรองโบกมือให้สาวใช้ไปเฝ้าด้านนอก นางผลักนายท่านรองลู่พลางถามว่า “เจ้าบอกความจริงกับข้ามา วันนี้พวกเรามาวัดเพื่อการใดกันแน่”
นายท่านรองลู่เอ่ยอย่างขอไปที “ไหว้พระ ตอบแทนที่คำอธิษฐานเป็นจริงอย่างไรเล่า”
ฮูหยินรองตบเอวเขาฉาดหนึ่ง
นายท่านรองลู่เจ็บจนสะดุ้ง หันกลับมาถลึงตาใส่นาง “เอวบุรุษเจ้าก็ฟาดรึ”
ฮูหยินรองช่วยเขานวดๆ ก่อนยิ้มถามว่า “ข้าไม่ได้โง่นะ ตอบแทนที่คำอธิษฐานเป็
