หลายวันนี้ เรือนไห่ถังเงียบสงบเป็นพิเศษ
ลู่หลิงเซียวกับหลินหว่านเอ๋อร์ คนหนึ่งพักรักษาแผล อีกคนพักบำรุงครรภ์ ยังไม่มีใครมาหาเรื่องเมิ่งเชียนเชียนในตอนนี้ ส่วนเหล่าฮูหยินตั้งแต่ถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้ ก็ ‘รักษาตัว’ อยู่ที่เรือนเรื่อยมา
“ผู้ใดจะรู้ว่านางวางแผนอะไรอยู่อีก” ปั้นซย่าพึมพำ
“แม่นๆ!” ถานเอ๋อร์กินขนมแป้งทอดเออออด้วยยกใหญ่
“ใครให้เจ้าเห็นด้วย”
“ข่อยอยากเว้าก็เว้า!”
แม่นมหลี่ถอนใจอย่างจนปัญญา
ปั้นซย่าจำนรรจาแค่คนเดียวก็น่ากลุ้มมากพอแล้ว ยามนี้มีถานเอ๋อร์เพิ่มมาอีกคน เด็กสาวทั้งสองจุ่มหัวกัน วันๆ เจี๊ยวๆ จ๊าวๆ ไม่หยุด
เมิ่งเชียนเชียนอ่านหน้าสุดท้ายเสร็จก็ปิดบทละคร “แม่นม ประเดี๋ยวข้าจะออกไปสักหน่อย”
แม่นมหลี่ถามอย่างเป็นห่วงว่า “ออกจากจวนครั้งล่าสุดเพิ่งผ่านไปได้ไม่กี่วัน จะถี่เกินไปหรือไม่เจ้าคะ”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ไม่เป็นไรหรอก”
คนตระกูลลู่จะมองนางอย่างไร นางไม่สน
เว้นแต่ว่าตระกูลลู่จะกักบริเวณนางอย่างโจ่งแจ้ง แต่เหตุผลอะไรเล่า นางมิได้ทำผิดอะไรเสียหน่อย หลายปีมานี้พยายามรับใช้ผู้ใหญ่ในจวนอย่างเต็มที่ แม้แต่สินเจ้าสาวก็โดนบ้านสามีสูบจนเกลี้ยง ผู้ใดจะว่านางได้
ถานเอ๋อร์เอ่ย “พี
