่สาว ข่อยไปด้วย!”
ปั้นซย่าเอ่ย “คุณหนูออกไปข้างนอกทีไรล้วนพาข้าไปด้วย!”
ถานเอ๋อร์ยกสองมือขึ้นกอดอก “ข่อยบ่สน ข่อยสิไป!”
แม่นมหลี่เอ่ยกับเมิ่งเชียนเชียนว่า “คุณหนู พาถานเอ๋อร์ไปเถิดเจ้าค่ะ”
ปั้นซย่าร้อนใจขึ้นมา “แม่นม! ท่านรู้จักนางได้ไม่กี่วัน ไฉนจึงช่วยนางพูดแล้วเล่า”
เมิ่งเชียนเชียนหัวเราะ “แม่นมมิได้ช่วยนางพูด แต่กลัวว่าข้าจะเจออันตรายอีกต่างหาก”
เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ปั้นซย่าก็นึกถึงเรื่องสายลับเป่ยเหลียงขึ้นมาได้ จึงชะงักงันไม่เอ่ยอะไรอีก
เทียบกับการรับใช้อยู่ข้างกายแล้ว ความปลอดภัยของคุณหนูสำคัญกว่า
เมิ่งเชียนเชียนพาถานเอ๋อร์ออกจากจวน
สารถียังคงเป็นอู่เกอร์
อู่เกอร์ขับรถม้าตรงไปยังร้านนายหน้าที่อยู่แถวๆ หอจตุรทิศ
เมิ่งเชียนเชียนถามว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าต้องการมาที่นี่”
อู่เกอร์เกาหัว “คุณหนูนัดกับนายหน้าเอาไว้ วันนี้เป็นวันนัดหมายพอดี”
กล้าหาญและละเอียดลออ คือนิสัยของอู่เกอร์
กิจการของร้านนายหน้ายังคงซบเซา นายหน้าหญิงชราแทบจะนั่งหลับบนเก้าอี้ เป็นถานเอ๋อร์ที่เขย่าปลุกนาง
นายหน้าหญิงชราจำถานเอ๋อร์ไม่ได้ในปราดเดียว จนกระทั่งถานเอ๋อร์เอ่ยคำ นางจึงได้ลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอ
