ี้อย่างตกใจ “เป็นเจ้า?”
ถานเอ๋อร์เชิดหน้าขึ้น “อื้ม ข่อยเอง! พี่สาว นั่งเจ้าค่ะ!”
สามวันนี้เกิดอะไรขึ้น นี่ใช่เด็กป่าเถื่อนจอมพยศสกปรกมอมแมมคนนั้นหรือไม่ ทั้งสะอาดสะอ้านทั้งเชื่อฟัง ราวกับคนละคน!
นายหน้าหญิงชราขยับมาใกล้เมิ่งเชียนเชียน ก่อนกระซิบถามว่า “นางอยู่ที่จวนนายหญิงก็เป็นเช่นนี้หรือ”
เมิ่งเชียนเชียนพยักหน้า
นายหน้าหญิงชราปากอ้าตาค้าง : เช่นนั้นนางทำไก่บินสุนัขกระเจิงที่ร้านนายหน้าตั้งหนึ่งเดือนคืออะไรกัน
“มะไม่กัดคน?”
“ไม่”
“ไม่ตีคนด้วย?”
“ตีบ่าวรับใช้และผู้คุ้มกันเรือนไปสิบกว่าคน”
นายหน้าหญิงชราพรูลมหายใจยาวเหยียด นางก็บอกแล้ว บ้านเมืองเปลี่ยนแปลงได้ แต่นิสัยคนยากจะแก้ เด็กคนนี้จะเปลี่ยนนิสัยได้อย่างไรกันเล่า
นายหน้าหญิงชราถอยหลังพรวดไปก้าวหนึ่ง ออกห่างจากมิ่งเชียนเชียน “พวกเราตกลงกันแล้วนะ ท่านซื้อกลับไปก็คือคนของท่าน ไม่พอใจก็ห้ามเอามาคืนข้า!”
เมิ่งเชียนเชียนหัวเราะ “วันนี้ข้ามาด้วยอยากถามฮูหยินว่า เรื่องที่ไหว้วานไว้คราก่อนมีความคืบหน้าหรือไม่”
คำว่า ‘ฮูหยิน’ ทำเอาหญิงชราปรีดายิ่ง คนทำอาชีพนี้เช่นพวกนาง แม้ว่าจะรู้จักชนชั้นสูงไม่น้อย แต่จะมีสักกี่คนที่มองหน้าพวกนางตรงๆ
