น” แม่บ้านโจวโบกมือ “ค้น!”
“ไผมาเสียงดังหนวกหูน้อ ยกข้าวมาให้บ่”
ถานเอ๋อร์หาวหวอดๆ เดินออกมาจากห้อง เงยหน้าบิดขี้เกียจ
ผู้คุ้มกันเรือนรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินมาหานาง เห็นนางดูแปลกหน้าจึงถามว่า “เจ้าเป็นสาวใช้ของเรือนไห่ถังรึ”
ถานเอ๋อร์พยักหน้า “เจ้าคนไส มาส่งข้าวเช้าติ้”
ผู้คุ้มกันเรือนไม่ตอบนาง แต่หน้าเย็นชาถามว่า “ฮูหยินน้อยเก็บเงินไว้ที่ไหน”
ถานเอ๋อร์ยกมือชี้ไปที่ห้องของเมิ่งเชียนเชียน “โน่น”
ผู้คุ้มกันเรือนเห็นนางรู้ความ จึงไม่ได้ทำอะไรนาง หมุนตัวเดินไป
ทว่าในขณะที่เขากำลังยกเท้าก้าวข้ามธรณีประตูนั้น มือผอมแห้งข้างหนึ่งก็คว้าไหล่เขาไว้
เขาตกใจสะดุ้ง
ถานเอ๋อร์ “ข่อยได้บอกให้เจ้าเข้าไปแล้วบ่”
ผู้คุ้มกันเรือนทอดมองบริเวณที่ห่างออกไปสามจั้งอย่างเหลือเชื่อ นั่นเป็นที่ที่ถานเอ๋อร์เพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่
แม่หนูนี่เข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อใด นึกไม่ถึงว่าเขาจะไม่รู้ตัวเลยสักนิด!
“ปล่อย!”
“รับทราบ”
ถานเอ๋อร์ปล่อยมือ
ครู่ต่อมา นางก็เบี่ยงตัว ยกขาขึ้นมา ถีบทีเดียวผู้คุ้มกันเรือนก็กระเด็นลอยข้ามกำแพงสูงลิ่วออกไป!
ทุกคนเห็นไม่ชัดแม้แต่น้อยว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงว่ามีเงาดำสายหนึ่งลอยข้ามหัวไป แม้กระทั่งเสีย
