งร้องยังไม่ได้ยิน บนต้นไม้ใหญ่ นกกระพือปีกบินหนีแตกรังกันใหญ่
ครู่ใหญ่ทีเดียวทุกคนจึงหลุดจากภวังค์ หันขวับไปมองถานเอ๋อร์
ถานเอ๋อร์ถามอย่างจริงจังว่า “พวกเจ้า มีไผมาส่งข้าวเช้าเบิ้ง”
แม่หนูนี่คงมิใช่ว่าเป็นคนสติไม่ดีกระมัง
ทุกคนหันมองหน้ากันเพื่อแลกเปลี่ยนสายตา บ่าวรับใช้สองคนในนั้นอยู่ใกล้ถานเอ๋อร์ที่สุดจึงเดินไปหา
ถานเอ๋อร์ปรายหางตามองมืออันว่างเปล่าของคนสุดท้าย ใบหน้าดวงน้อยเย็นเยียบขึ้นมา นางกำหมัดแน่น “หมู่สู บ่ได้มาส่งข้าวกันจั๊กคน บ่มีข้าวเช้ายังมาเสียงดังหนวกหูจนข่อยตื่น ข่อย โมโหแล้วเด้อ!”
นางยกกำปั้นขึ้น ต่อยไปสองที บ่าวรับใช้สองคนโดนนางต่อยออกไปอย่างแรงโดยไร้ที่ให้โต้คืน!
ทุกคนตื่นตะลึงกันหมด
แม่บ้านโจวถอยหลังก้าวหนึ่ง “จะจะจะ…เจ้ามัวยืนบื้ออะไรกัน ยังไม่รีบจับตัวนางเด็กนี่มาอีก”
จบเห่แล้ว…จบเห่แล้ว…แม่บ้านวั่นหลับตาลง ทนมองไม่ได้
โครม!
คนผู้หนึ่งร่วงกระแทกมาข้างกายนางอย่างแรง
“ถานเอ๋อร์เอ๋ยยย อ้าว ไม่ใช่นี่นา”
โครม!
อีกคนโดนโยนออกมา
“ถานเอ๋อร์ เอ๋? ไม่ใช่เช่นกัน”
“ถาน...”
แม่บ้านวั่นที่ถูกมัดนอนอยู่บนพื้นอย่างใจเย็น มองสบตากันกับพวกบ่าวรับใช้ผู้คุ้มกันเรือนที่ซ้อนทับกัน