อยู่เบื้องหน้าตาปริบๆ
ในที่สุด ก็เหลือแค่แม่บ้านโจวคนเดียว
แม่บ้านโจวสาวเท้าเผ่นทันที!
“เจ้านั่นแหละ เสียงดังหนวกหูที่สุด!”
“หยุดนะ!”
ลู่สิงโจวปรากฎตัวอยู่หน้าเรือนไห่ถัง พร้อมกับเสียงตวาดทุ้มต่ำ
แม่บ้านโจวคล้ายคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ ร้องห่มร้องไห้โผไปหา หลบอยู่ด้านหลังลู่สิงโจว
ลู่สิงโจวปรายหางตามอง ถามเสียงเย็นว่า “เกิดอะไรขึ้น”
แม่บ้านโจวเล่าเรื่องที่ได้รับคำสั่งมาขนเงินให้ฟังอย่างใส่สีตีไข่
ป้าหลิวรีบอธิบายว่า “นายท่านใหญ่! เป็นแม่บ้านโจวที่พาคนมาลงมือก่อนเจ้าค่ะ!”
ถานเอ๋อร์เดินออกมา ถามลู่สิงโจวว่า “เจ้าคนไส”
แม่บ้านวั่นเงยหน้าขึ้นเอ่ยเสียงเบาว่า “เขาเป็นกงกง[1]ของฮูหยินน้อย”
“กงกง?” ถานเอ๋อร์พินิจมองลู่สิงโจวตั้งแต่หัวจรดเท้า “รูปร่างหน้าตาสง่างามคัก เฮ็ดอิหยังบ่เฮ็ด มาเฮ็ดขันที?”
ลู่สิงโจวสีหน้าทะมึนขึ้นมา
แม่บ้านวั่นคิดแม้กระทั่งอยากตายขึ้นมาแล้ว “ไม่ใช่กงกงนั้น กงกงที่แปลว่าพ่อสามีต่างหาก! พ่อสามี!”
ถานเอ๋อร์เอ่ยกับแม่บ้านวั่นว่า “เจ้าเว้าดังๆ แหน่! ข่อยบ่ได้ยิน!”
“ถานเอ๋อร์”
เมิ่งเชียนเชียนพาปั้นซย่าเดินมา
ถานเอ๋อร์ดวงตาเป็นประกาย “พี่สาว!”
เหล่าฮูหยินก็มาด้วยเช่นกัน
เมื่อนางเห็นภาพ
