“ข้าแย่งผ้าของนางไปอย่างนั้นรึ ต่อให้ใช่ แล้วอย่างไรหรือ สิ่งที่นางเสียไปมีแค่ผ้า แต่ข้า เสียหัวใจของท่านพี่ไปนะ”
เมิ่งเชียนเชียนกุมดวงใจเอ่ยจบ สีหน้าพลันเย็นชาขึ้นมา “ปั้นซย่า ไปเอาเงินมา อย่าให้เหลือแม้แต่ก้อนเดียว!”
ปั้นซย่าเอ่ยระบายความโมโห “เจ้าค่ะ! คุณหนู!”
เมิ่งเชียนเชียนเพิ่งก้าวพ้นธรณีประตู ก็หยุดฝีเท้าลง หันกลับมาแย้มยิ้มหวานให้เขา “จริงสิ คนของจวนผู้บัญชาการให้ข้าเตือนเจ้าว่า เจ้ายังเหลืออีกเก้าสิบไม้ แผลหายแล้วอย่าลืมไปรับโบย…เอ๊ย รับโทษล่ะ”
ลู่หลิงเซียวกระอักเลือดแล้ว
ปั้นซย่านับบำเหน็จรางวัลที่ห้องหนังสือเรียบร้อย ก็เอ่ยอย่างฉงนว่า “คุณหนู พวกเครื่องประดับอัญมณีขาดไปหลายอย่างเลยเจ้าค่ะ! บ่าวจำได้ว่าตอนส่งมาให้มีกำไลหยกแดงคู่หนึ่ง แล้วก็ต่างหูหยกมันแพะอีกคู่กับดอกไม้ประดับศีรษะที่ทำจากหยกมันแพะด้วย!”
เมิ่งเชียนเชียนเรียกบ่าวรับใช้ที่เฝ้าห้องหนังสือมาหา “ผู้ใดเอาไป”
บ่าวรับใช้ก้มหน้า “เป็นลี่ว์หลัวขอรับ นางบอกว่าแม่นางหลินไม่มีเครื่องประดับ จึงมาเลือกไปจำนวนหนึ่ง”
“นางปีศาจจิ้งจอกนั่นอีกแล้ว!” ปั้นซย่าเท้าเอวกระทืบเท้า “ท่านเขยยังไม่ทันฟื้นเลย นางได้ถามท่านเขยกับคุณหนูขอ
