งข้าสักคำแล้วรึ”
บ่าวรับใช้เอ่ยเสียงอ่อย “คุณชายใหญ่สั่งไว้ว่า ของของเขา…แม่นางหลินเอาไปได้”
ปั้นซย่า “คุณหนู!”
เมิ่งเชียนเชียน “ไป ไปเรือนเฟิง”
ณ เรือนเฟิง
ลี่ว์หลัวกำลังหวีผมให้หลินหว่านเอ๋อร์ นางประดับดอกไม้หยกมันแพะสีขาว “หยกงามคุณภาพเช่นนี้ต่างหากถึงจะคู่ควรกับคุณหนู เมื่อก่อนพวกเราสวมใส่แต่อะไรก็ไม่รู้! คุณหนูดูสิเจ้าคะ ท่านงามราวกับเทพธิดาในภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น! หากท่านแม่ทัพได้เห็น ไม่รู้ว่าจะหลงถึงขนาดไหน!”
หลินหว่านเอ๋อร์มองตัวเองในคันฉ่องสำริด นางค่อนข้างพอใจทีเดียว เพียงไม่นาน สายตานางก็ไปตกบนกำไลหยกแดงบนโต๊ะ
สีแดงสด มีแต่ราชวงศ์เท่านั้นที่สวมใส่ได้
ลี่ว์หลัวแววตาเป็นประกายวาบ หยิบกำไลหยกแดงขึ้นมา “คุณหนู บ่าวสวมให้เจ้าค่ะ!”
หลินหว่านเอ๋อร์ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ ยกข้อมือขึ้น
ปึ้ง!
ประตูห้องที่แง้มอยู่ถูกปั้นซย่าถีบเปิด
หลินหว่านเอ๋อร์กับลี่ว์หลัวตกใจสะดุ้ง หันไปมองผู้มาเยือน
พวกนางไม่คิดว่าผู้มาเยือนจะเป็นเมิ่งเชียนเชียน
เมิ่งเชียนเชียนในเสื้อคลุมขนสัตว์สูงค่าสีชมพู ขนจิ้งจอกขาวอ่อนนุ่มถูกลมหนาวพัดผะแผ่วผ่านดวงหน้าขาวนวลของนาง
นางแต่งกายหรูหรา มาดสูงส่ง หลินหว่านเอ๋อร์ที่
