วนอนอย่างคุ้นเคยสุดจะเปรียบ เชิดหน้าน้อยๆ ขึ้น กระดิกเท้าอย่างท่าโต
เมิ่งเชียนเชียนบีบแก้มขาวนุ่มของนาง
เป่าซูหันแก้มขวามาให้ คล้ายกำลังบอกว่า ‘บีบๆ ข้างนี้ด้วย’
เมิ่งเชียนเชียนหัวเราะ
ลู่หยวนเย้ยหยัน “ลู่หลิงเซียวถูกจับแล้ว เจ้ากลับสบายอารมณ์”
“เขาถูกจับแล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า”
เมิ่งเชียนเชียนหยิบผ้าผืนสะอาดที่ตระเตรียมไว้บนโต๊ะข้างเตียงออกมา
เป่าซูเงยหน้าขึ้นอย่างให้ความร่วมมือสุดจะเปรียบ เพื่อให้เมิ่งเชียนเชียนรองผ้าให้สะดวก
ลู่หยวนยิ้มเย็น สายตายังคงอยู่ที่บทละครในมือ “ไม่ร้องขอความเมตตาแทนเขารึ”
“หากข้าร้องขอความเมตตา ผู้บัญชาการใหญ่จะยินยอมปล่อยคนหรือไม่”
“ไม่ปล่อย”
เมิ่งเชียนเชียนคล้ายหัวเราะออกมา
ลู่หยวนอ่านบทละครต่อ “หากเป็นสตรีอื่น ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปลองขอความเมตตาที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงดู ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ อย่างน้อยๆ ก็ไม่เป็นขี้ปากชาวบ้าน”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ชื่อเสียงสำคัญมากหรือ”
ลู่หยวนยิ้มมองนาง แววตาอ่านยาก “ไม่สำคัญจริงๆ นั่นแหละ”
เมิ่งเชียนเชียนหยิบช้อนกับชามสะอาดมาจากบนโต๊ะหัวเตียง เทนมแพะลงไป ก่อนตักมาช้อนหนึ่ง “อีกอย่าง ผู้บัญชาการใหญ่ก็ไม่มีทางฆ่า
