!”
ทุกคนปาดเหงื่อเย็น พูดจากับผู้บัญชาการใหญ่เช่นนี้ อยากตายแล้วกระมัง ผู้บัญชาการใหญ่ไม่เคารพคนชรารักเอ็นดูเด็กน้อยหรอกนะ!
ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงจนคางแทบร่วงกว่านั้นคือ ผู้บัญชาการใหญ่มิได้ขุ่นเคือง
ลู่หยวนยิ้มเอ่ยว่า “แม่ทัพลู่กระทำผิดวินัยทหาร ทำให้ฝ่าบาทกริ้ว ตามกฎหมายแล้วต้องลดยศลงขั้นหนึ่ง โบยสามร้อยไม้ กำลังลงโทษอยู่พอดี โบยไปเท่าใดแล้ว”
ประโยคสุดท้ายเขาเอ่ยกับองครักษ์เสื้อแพรที่อยู่นอกประตู
องครักษ์เสื้อแพรรายงานว่า “หนึ่งร้อยขอรับ”
เหล่าไท่จวินนับนิ้วดู “เหมือนจะเหลืออีกเยอะเลย…ต้องโบยจนถึงเมื่อใด…ไม่โบยแล้วได้หรือไม่”
ลู่หยวนเบนสายตาเจือความนัยลุ่มลึกไปยังเมิ่งเชียนเชียน “ย่อมได้อยู่แล้ว ขอแค่ลู่ฮูหยินยอมคุกเข่าขอความเมตตาแทนแม่ทัพลู่”
เหล่าไท่จวินยกมือขึ้นห้าม “เจ้าโบยต่อเถิด!”
