!
ลู่หมู่ไม่มีข้าวตกถึงท้องสามวันแล้ว เหล่าไท่จวินทนดูไม่ได้อีกต่อไป มาที่เรือนไห่ถังอย่างหงอยเหงาเศร้าซึม “เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ พวกเราไปดูเจ้าหนูนั่นหน่อยดีกว่า…”
เมิ่งเชียนเชียนแย้มยิ้ม “ตามแต่ท่านย่าทวดเจ้าค่ะ”
ทั้งคู่นั่งรถม้ามาถึงจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวง
ทุกคนต่างนึกว่าเหล่าไท่จวินกับฮูหยินน้อยจะถูกปิดประตูใส่หน้า อย่างไรเสียนี่ก็เป็นขุนนางโฉดที่แม้แต่โอรสสวรรค์ยังไม่กล้าไม่ไว้หน้าให้
ผู้ใดจะคิดว่าพ่อบ้านของจวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงจะต้อนรับทั้งคู่เข้าไปอย่างนอบน้อม “เหล่าไท่จวิน ลู่ฮูหยิน เชิญนั่งขอรับ”
“ข้าจำเจ้าได้!” เหล่าไท่จวินมองพ่อบ้านพลางเอ่ย “ข้าเคยตีเจ้า”
พ่อบ้านเฉินยิ้มเอ่ย “เหล่าไท่จวินความจำดียิ่ง! ที่ร้านโจวจี้เมื่อคราก่อนข้าน้อยไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เหล่าไท่จวินโปรดอย่าถือสา!”
“อืม”
เหล่าไท่จวินเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง บ่งบอกว่าตนอภัยให้เขาแล้ว!
ลู่หยวนมายังโถงบุปผา แย้มยิ้มมองทั้งคู่แวบหนึ่ง ก่อนประสานมือให้เหล่าไท่จวิน “ไม่ทราบว่าเหล่าไท่จวินจะมาเยือน ข้าต้อนรับไม่ดีเลย”
เหล่าไท่จวินเอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “เจ้าจับเจ้าเด็กหน้าเหม็นมาใช่หรือไม่ ข้ามารับเขา เจ้ารีบปล่อยตัวเขา
