ุณหนูของข้าให้เจ้าไสหัวออกไป!”
หลินหว่านเอ๋อร์หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง นางถลึงตาใส่เมิ่งเชียนเชียนอย่างแรงพักหนึ่ง ก่อนจะออกจากเรือนไห่ถังไปอย่างขุ่นเคือง
เพิ่งจะเดินมาถึงสวนเล็ก นางก็เจอลู่สิงโจวที่เดินมาจากเรือนเหล่าไท่จวินพอดี
นางปรับสีหน้าให้ดี ก่อนค้อมกายคำนับให้
ลู่สิงโจวไม่เคยรู้สึกชอบใจสตรีกำพร้าตัวปัญหาที่บุตรชายตนพามาเลย หากมิใช่เพราะบิดานางมีบุญคุณช่วยชีวิตบุตรชายตนเอาไว้ กอปรกับนางกำลังตั้งท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของบุตรชายอยู่ เขาไม่มีทางยอมให้อยู่ที่จวนเด็ดขาด
เขาไม่สนใจหลินหว่านเอ๋อร์ สาวเท้ากำลังจะไป
หลินหว่านเอ๋อร์ขวางเขาไว้ หักกิ่งไม้มาก้านหนึ่ง เขียนบนพื้นว่า : ใต้เท้าลู่คิดหาวิธีช่วยลู่หลังได้แล้วหรือ
ลู่สิงโจวเอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าสมควรถาม”
หลินหว่านเอ๋อร์เขียนต่ออีก : ข้ามีวิธีช่วยลู่หลัง
ลู่สิงโจวฝีเท้าชะงัก ในที่สุดก็หันมามองนางตรงๆ “เจ้าน่ะรึ”
หลินหว่านเอ๋อร์ : เจ้าค่ะ เมื่อครู่ข้าไปหาฮูหยินน้อยมา ก็ด้วยเรื่องช่วยลู่หลัง เพียงแต่ นางไล่ข้าออกมา
อนุวิ่งไปหาภรรยาเอก ถูกไล่ออกมาก็ไม่แปลก
ลู่สิงโจวพินิจมองนางอย่างฉงน เอ่ยว่า “ลองว่าวิธีของ
