เจ้ามา”
หลินหว่านเอ๋อร์เผยบาดแผลบนมือซ้ายของตน : วิธีที่ดีที่สุดคือให้ฮูหยินน้อยมีแผลบนมือแบบเดียวกัน และยืนกรานว่าวันนั้นคนที่ไปร่วมงานเลี้ยงก็คือนาง
ลู่สิงโจวครุ่นคิด “แผลเก่ากับแผลใหม่ไม่เหมือนกันกระมัง”
หลินหว่านเอ๋อร์เขียนว่า : ย่อมไม่เหมือน แต่หากถูกของร้อนลวกหรือเป็นของมีคมบาดเล่า ผู้ใดจะรู้ได้ว่าเดิมทีนี่เป็นแผลเช่นไร
ลู่สิงโจวพยักหน้า บ่งบอกให้นางว่าต่อ
หลินหว่านเอ๋อร์ : ผู้บัญชาการใหญ่กับหวังฮูหยินล้วนเป็นพยานในงานเลี้ยง ในเมื่อผู้บัญชาการใหญ่ไม่ยอมกลับคำ เช่นนั้นก็ให้หวังฮูหยินกลับคำแทน ฮูหยินน้อยมีบุญคุณช่วยชีวิตหวังฮูหยินไว้ ขอแค่นางออกหน้าขอร้องหวังฮูหยิน อย่าว่าแต่กลับคำเลย ต่อให้อาลักษณ์หวังถอนฎีกาไม่ไว้วางใจลู่หลัง ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องยาก
ลู่สิงโจวขมวดคิ้ว “นี่เป็นวิธีที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายจริงๆ”
หลินหว่านเอ๋อร์เขียน : แม้ว่าจะเป็นวิธีที่ดี แต่น่าเสียดายที่ฮูหยินน้อยปฏิเสธข้า ให้ข้าไสหัวออกไปจากเรือนไห่ถัง
ลู่สิงโจวสีหน้าทะมึนขึ้น “นางไล่เจ้าออกมาเพราะเรื่องนี้น่ะรึ นางไม่อยากช่วยสามีตัวเองเพียงนั้นเชียวรึ”
หลินหว่านเอ๋อร์เขียน : ข้าบอกว่าขอแค่นางยอมช่วยลู่หลัง ข้าสามา
